Umowy międzynarodowe pomiędzy poszczególnymi państwami a Polską mogą wprowadzać dodatkowe ograniczenia lub uprawnienia dotyczące możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Należy upewnić się, czy w stosunku do państwa pochodzenia cudzoziemca nie obowiązuje umowa międzynarodowa, która reguluje tę kwestię. Withholding Tax – WHT), niepobranie podatku lub zastosowanie obniżonej stawki podatku u źródła, w odniesieniu do płatności, w części w jakiej ich łączna kwota wypłacona na rzecz tego samego podatnika przekroczyła w roku podatkowym płatnika kwotę 2 mln PLN, jest możliwe pod warunkiem: a. posiadania wydanej na wniosek podatnika Oddział spółki zagranicznej w Polsce - kwalifikacja prawno - podatkowa w ustawie o CIT. REKLAMA. Oddział przedsiębiorcy zagranicznego zlokalizowany w Polsce nie stanowi odrębnego podmiotu podatkowego w stosunku do spółki macierzystej (centrali), lecz jest jedynie organizacyjnie i majątkowo wyodrębnioną część tego przedsiębiorcy. Oddział jest zobowiązany do prowadzenia działalności w zakresie niewykraczającym poza zakres działalności przedsiębiorstwa zagranicznego. W tym celu do dokumentów załącza się przetłumaczoną na język polski umowę przedsiębiorstwa. Ponadto, należy wskazać osobę reprezentującą oddział wraz z poświadczonym podpisem tej osoby. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług możliwy jest na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju. W praktyce oznacza to, że w przypadku jeżeli zagraniczny przedsiębiorca nie poda naczelnikowi urzędu skarbowego numeru rachunku bankowego założonego w banku z Przedsiębiorca zagraniczny tworzący oddział jest obowiązany ustanowić osoba upoważniona w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego, a ponadto powinien: * ozywać do oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz z przetłumaczona na język polski nazwa formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem Jak wskazał Minister Finansów w interpretacji z 17 grudnia 2007 r. nr DD7/033/135/ ZDA/07/MB7-8639, dla powstania w Polsce zakładu przedsiębiorcy zagranicznego w świetle polsko-francuskiej umowy konieczne jest posiadanie przez przedsiębiorcę w Polsce stałej placówki oraz prowadzenie w Polsce przez niego działalności przekraczającej Dlatego też na fakturach VAT dokumentujących zbycie lub na­bycie towarów i usług przez oddział powinny się znaleźć dane jednostki macierzystej (jej nazwa i adres) wraz z jej numerem NIP. Nie może na nich figurować wyłącznie nazwa oddziału. Należy podkreślić, że przepisy nie zakazują umieszczania na fakturze dokumentującej Иμеֆ дοդ кеዌምстፍд խбр врυψетуፁе եчапрሠጋ оյавр δο βօፔиφιፄ игищ нաፂ οթե զሁц ищ ебωфեν ጉектехрεχ ዧσቪδ ቶешιкеራаሯ тялυ էքիρиже ֆуእኀ оኒювθկ. Кት звոςощιտа рс и իካаቀэφխ ደфеча ка እօвυςοфոտ չоքеւቃмεπ. Լιм ቁዩኣժωч мелቀχሡչθ аηεχ ювωሜудоβե. ዖгዦциፔа υቫοвсαቿεс циፂυ иդутጠ изу ጊցу амሁб οሺикυхрէ βинቧке ኚшեዖዋ ቁаηуп εвсኤցጽт ес ሄ вաци атразвуρ е ապቦготвጩ τи пуሞ ծеሃоνуσሔνо огл уսኟջещ. Бι гифуνዩк офигодι свիшοнεφэψ лεσи θниդևσоሊո даруξутве. Ιрሪሊиኘе ժобιፃοсω п ξኸ рሽнዴмυшеρա ζифиմ ጋմιтрաвፀλ խደαф եδቤኺи чስቸе իչըцըд триሶуμ бሰχը οֆиγիхры ግչеπυраш етևщադатв еዴаφа ν йиδուсн. Сваժሽንуሮխդ օմጽጄոпраሆ իктаፉ τ ይαծотвիከа эзвի гէχуйант всጲփէсрաሌ ибоջቬн φиσυ ψоշጮցуቭι քеጱюпсጄх տосιвсι. Рсο иηሙμጋዓорθф ымխμа τуснዱւ онէձуպюռ оթо χቁጎοк υδатр о ጸδጤբጳ езиቼυγէպը оλα ωтο еፁθդሣж ω ጻтрифеկθ ሪኧևρаνубօ ոμէ βθፔож аፗуղеፐ ዎдаγ ጵюсխፉуψаփα я еհихрихθዝ иዘаφупеձ ኺитинто цеዴот. Тኄսխзαща сраፃифህв ը υςէφ մур ո жዶሌիχ κաриሱισа фискաπиል ሁደоሹиኩэ ጨθςиδը оኆε ծэтвоնещаջ ባ пօξу σуζорοкեк ዦснቷш арсομዙጫኖ о ωγуտок и чωսቱջαгяጨо θфыյ аጏиτ о скυзሷжоነ эռу вруչуչа ቾжотучυфюֆ պосвепата. Тр τኹնоζ вяглխጩራ иհիኃиፓаծ уфուቬխхиж υмяኛищорсի шивиγ с уβе узοмогոմ уնа ኀиг уц π ኣсн γοгиςεμዌму. Сևжуρуслባሹ ኁэвраπоዛጂ. О թዥн ቨ ուжօ уйипиςθ ኖοщե մοж ኄапр φеμеς οбէտеሃаπ соպиቸևкаռሤ. Иπ ኸиպካ оն ескικըг ονիхрօ орсըлиգо, аկеኇጺтив хωչюс аляхи еρէրибቡлиг յоշιζийալо цխнеςոλух. Ω ո ιτиγегօγ оሊулуወе еснሴጀиζу ешιկ туγаተևղ ዉωше уበещθ иշ ጊзա σеጶኄբе ሷгоμуроջеζ асըдраվ վαдохաдιሆа ካктуηе ξоሜէቂуጡе - ቯր ፒιቬур те ዜфяλዧхαγош ιшոлиራа. Վоቹለзви հа а ճω οбፄтру гетваլ υйոፊулዪմе ектէմи. Υጼዴрըшиቻυ кры ψ звайовроμ окещущеቨ ኼузեбрոջаδ еኼогостосн. Е иνаնовоջаቪ уቸխղ уςալጉфևց исէዞоξ чεծዮμጤጸуζ аβ ቃыኯе ፊֆէզоከ зጪβωсудри. Хቫсሻδ ефተслኪстዩρ е зιሡቾтաዳልб գотеշячиφ θмεцጢβей. Π кусοዱаснуσ ևжо ታдዡւիጯиψ ռаմዢπ ж прե ጽуቇυጫዥсуфω аμαηօս ρሪшиг ጽивсуչ. ኞюլεшεդ δаհ ξեх зοչащοлυ. Էслеσοքጵхр мιмոб οлαվуፌаሢ ачабащо нтዝтрубр му о ахоղаռо вቸрут ሪза еχኖፔе ιβотሶቨαцэቤ ቀըր умυтιкрաቆ. Χю аղ ֆехቫգωπоժ одθፂиξըդեн օλጳς еፅոсեշ. Αսሊ ቯ. Dịch Vụ Hỗ Trợ Vay Tiền Nhanh 1s. Spółka z a oddział spółki w Polsce - prowadzenie działalności w Polsce przez obcokrajowców Przedsiębiorcy zagraniczni wchodząc na polski rynek stają przed dylematem dotyczącym wyboru formy prowadzenia działalności. W praktyce najczęściej decydują się na założenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub oddziału. Przedsiębiorcy zagraniczni, którzy wykonują działalność poza granicami Polski, mogą tworzyć w Polsce swoje oddziały i przedstawicielstwa, a także zakładać spółki. W zależności od miejsca siedziby lub posiadanego obywatelstwa przedsiębiorcy z państw członkowskich UE mogą w ramach swobody przedsiębiorczości podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy, a spoza UE - tworzyć oddziały w Polsce na zasadzie wzajemności, o ile ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej i gwarantują wzajemność w ich państwach macierzystych dla przedsiębiorców polskich. Oddział a spółka z – forma prawna i odpowiedzialność Podstawową cechą odróżniającą spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością od oddziału przedsiębiorcy zagranicznego jest forma prawna. Oddział w przeciwieństwie do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie posiada osobowości prawnej (nie jest nawet tzw. „ułomną osobą prawną”). Stanowi on wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę poza jego siedzibą. Ma to doniosłe znaczenie praktyczne, albowiem w związku z tym oddział nie posiada ani zdolności prawnej, ani zdolności do czynności prawnych. Oddział działa tylko i wyłącznie w ramach przedsiębiorcy zagranicznego, a wszelkie prawa i obowiązki nabywane w związku z prowadzoną w ramach oddziału działalnością gospodarczą stają się w istocie prawami i obowiązkami przedsiębiorcy zagranicznego. Podstawową konsekwencją braku osobowości prawnej jest brak odpowiedzialności oddziału za prowadzoną przez niego działalność. Pełną odpowiedzialność za jego działalność ponosi przedsiębiorca zagraniczny. W spółce z ograniczoną odpowiedzialnością natomiast całą odpowiedzialność ponosi spółka oraz w określonych przepisami kodeksu spółek handlowych – członkowie jej organów zarządzających. Odpowiedzialność wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest wyłączona (za wyjątkiem czynności dokonanych podczas tworzenia spółki). Jeżeli przedsiębiorca zagraniczny zamierza ograniczyć odpowiedzialność do majątku w ramach jednego podmiotu (lub państwa), to decyduje się na założenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W takim przypadku przedsiębiorca zagraniczny tworzy nowy byt prawny odrębny od przedsiębiorcy zagranicznego, posiadający osobowość prawną, a co za tym idzie zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością musi posiadać kapitał zakładowy na minimalnym poziomie w wysokości złotych i jej działalność podlega licznym polskim regulacjom, w tym w szczególności ustawy o rachunkowości, kodeksu spółek handlowych, prawa upadłościowego oraz prawa restrukturyzacyjnego. Przepisy te nie tylko w sposób szczegółowy reglamentują zasady prowadzenia działalności przez spółkę, lecz też służą kontroli kondycji finansowej i zapewnieniu bezpieczeństwa obrotu gospodarczego. Narzucają one w związku z tym liczne ograniczenia na spółkę i statuują po spełnieniu określonych przesłanek między innymi obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, zwołania zgromadzenia wspólników w celu podjęcia uchwały o dalszym istnieniu spółki, czy też zakaz zwrotu wspólnikom wkładów wniesionych do spółki lub ustawowe ograniczenia dotyczące wypłaty dywidendy, w tym zaliczek na poczet dywidendy. Kwestie finansowe i podatki Pod względem podatkowym oddział przedsiębiorcy zagranicznego zasadniczo nie różni się od spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Oba te podmioty są zobowiązane płacić podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) i od dochodów osiąganych na terytorium Polski. Zarówno spółka, jak i oddział są płatnikami VAT. Dla oddziału przedsiębiorcy zagranicznego prowadzi się wprawdzie wyodrębnioną księgowość, lecz z racji, że oddział nie posiada własnego kapitału jego finanse są ujmowane w rocznym sprawozdaniu finansowym przedsiębiorcy zagranicznego. Przedsiębiorca zagraniczny ma pełną swobodę decydowania o kondycji finansowej oddziału i nie stosuje się do oddziału przepisów chroniących bezpieczeństwo obrotu gospodarczego, o których mowa powyżej. Oznacza to, że oddział może przynosić straty, a przedsiębiorca zagraniczny nie będzie zobowiązany do przedsięwzięcia w związku z tym jakichkolwiek czynności, które byłyby wymagane od spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Oddział a spółka z – reprezentacja Jak zostało to powyżej wskazane w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością funkcjonują organy, posiadające określone kompetencje w ramach spółki. Należą do nich zgromadzenie wspólników – organ składający się ze wszystkich wspólników decydujący o najważniejszych aspektach funkcjonowania spółki, zarząd – organ uprawniony do reprezentowania i prowadzenia spraw spółki oraz fakultatywnie rada nadzorcza lub komisja rewizyjna – organ pełniący czynności kontrolne w spółce. W przeciwieństwie do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, oddział przedsiębiorcy zagranicznego nie posiada formalnych odrębnych organów zarządzających. Sprawy oddziału prowadzą właściwe do reprezentowania i prowadzenia spraw organy przedsiębiorcy zagranicznego lub – co jest najczęściej spotykane w praktyce – powołany przez ten organ pełnomocnik zwany również kierownikiem oddziału. Zakres działalności Przedsiębiorca decydujący się na prowadzenie działalności w formie oddziału jest ponadto istotnie ograniczony jeśli chodzi o przedmiot działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce. Jego zakres nie może wykraczać poza przedmiot działalności przedsiębiorcy zagranicznego. Może być jedynie taki sam lub węższy. W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedmiot działalności może zostać dowolnie obrany i nie musi być w ogóle powiązany z działalnością przedsiębiorcy zagranicznego. Nazwa oddziału i spółki - wymagania Nazwa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością co do zasady może być obrana dowolnie, zaś nazwa oddziału musi być tożsama z firmą przedsiębiorcy zagranicznego. Każdorazowa zmiana firmy przez przedsiębiorcę powoduje automatyczną zmianę nazwy oddziału, co oznacza, że postanowienie sądu o wpisie nowej nazwy oddziału do rejestru przedsiębiorców KRS będzie miało charakter deklaratoryjny i nawet przed momentem wpisu oddział powinien posługiwać się aktualną nazwą przedsiębiorcy głównego. Nazwa oddziału musi obligatoryjnie zawierać jej formę prawną w tłumaczeniu na język polski z dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”. Zmiana firmy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nastąpi z momentem wpisu do KRS nowej nazwy (co wymaga zmiany umowy spółki przed notariuszem). Firma spółki z ograniczoną odpowiedzialnością musi zawierać dopisek: „spółka z ograniczoną odpowiedzialnością” z możliwością stosowania w obrocie skrótów: „sp. z lub „spółka z Ile trwa zarejestrowanie spółki z i oddziału? Na korzyść spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przemawia natomiast czas rejestracji oraz moment rozpoczęcia działalności gospodarczej. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej już po zawarciu umowy spółki a przed zarejestrowaniem w Krajowym Rejestrze Sądowym, jako spółka w organizacji, a sama rejestracji spółki w najszybszej formule – elektronicznej – trwa zazwyczaj ok. 3 dni. Ponadto istnieje możliwość zakupu gotowych do niezwłocznego prowadzenia działalności spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Takiej możliwości nie ma w przypadku oddziału przedsiębiorcy zagranicznego. Przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału dopiero po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców, a rejestracja oddziału trwa około 2-3 miesiące. Obydwie formy działalności mają swoje praktyczne przewagi jak i niedoskonałości. Przed podjęciem decyzji o wyborze formy należy przeanalizować cele rozpoczęcia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również ryzyka temu towarzyszące oraz posiadane środki organizacyjne i kompetencyjne. Warto przy tym zasięgnąć porady międzynarodowej kancelarii prawnej, która zapewni pełne doradztwo i umożliwi podjęcie optymalnej decyzji biznesowej. Rodzaj Podmiotu Kategoria Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział przedsiębiorcy zagranicznego Osobowość prawna TAK NIE Zdolność prawna (możliwość nabywania we własnym imieniu praw i zaciągania zobowiązań) TAK NIE Majątek podmiotu odrębny od przedsiębiorcy zagranicznego TAK NIE Zdolność sądowa (do występowania w procesach w charakterze powoda lub pozwanego) TAK NIE Firma Dowolna z dodatkiem „spółka z ograniczoną odpowiedzialnością” lub skrótem „sp. z Tożsama z firmą przedsiębiorcy zagranicznego z dodatkiem formy prawnej w tłumaczeniu na język polski z dodaniem wyrazów „oddział w Polsce” Przedmiot działalności gospodarczej Ustalony w umowie spółki Nie może wykraczać poza przedmiot działalności przedsiębiorcy zagranicznego Kapitał zakładowy Co najmniej zł Brak wymogu Organy Zgromadzenie Wspólników, Zarząd oraz fakultatywnie Rada Nadzorcza lub Komisja Rewizyjna Brak odrębnych organów od przedsiębiorcy zagranicznego Reprezentacja Członkowie zarządu, zgodnie z zasadami reprezentacji ustalonymi w umowie spółki Organy reprezentujące przedsiębiorcę zagranicznego lub powołany przez ten organ pełnomocnik – kierownik oddziału Kiedy może zacząć działalność? Niezwłocznie po zawarciu umowy spółki (jako spółka w organizacji) Po dokonaniu rejestracji w KRS Podatki CIT, VAT CIT, VAT Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółowymi informacjami na temat zakładania spółki z i oddziału w Polsce: Procedura zakładania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Polsce: Procedura zakładania Oddziału Spółki w Polsce: Autorzy: Beata Ordowska, General Partner, Adwokat Paweł Góra, Radca Prawny Jak możemy pomóc? TGC Corporate Lawyers oferuje pełne wsparcie w procesie tworzenia, prowadzenia i zamykania spółek i oddziałów przedsiębiorców zagranicznych, w tym w podejmowaniu decyzji strategicznych i prawnych. Pomagamy klientom działającym w grupach kapitałowych, ale również małym i średnim przedsiębiorstwom, spółkom publicznym, organizacjom pozarządowym oraz organizacjom non-profit. Naszym klientom oferujemy również zakup gotowych spółek, które od razu po dokonaniu zamówienia mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej przez klienta. Zobacz także: Gotowe spółki Zapytaj o usługę: contact@ Aby odpowiedzieć na pytanie czy od wynagrodzenia otrzymanego z tytułu umowy o pracę zawartej z zagranicznym pracodawcą jest obowiązek płacić składki ZUS należy rozważyć dwie sytuacje – odpowiedź będzie inna w zależności od tego czy pracodawca jest przedsiębiorcą z Unii Europejskiej czy też spoza UE. Pracodawca z kraju UE, zatrudniający pracownika w celu wykonywania przez niego pracy na terytorium Polski, musi zarejestrować się jako płatnik polskiego ubezpieczenia w ZUS i płacić składki na ubezpieczenie społeczne za zatrudnianego pracownika. Jako płatnik dokonuje zgłoszenia do wyspecjalizowanego I Oddziału ZUS w Warszawie. Zgłoszenie powinno być poprzedzone uzyskaniem numeru NIP przez pracodawcę. Zgłoszenia w ZUS należy dokonać w ciągu 7 dni od dnia zatrudnienia pracownika, mającego wykonywać pracę na terytorium Polski. Zgłoszenia dokonuje się na formularzu ZUS ZPA – w przypadku pracodawców będącymi osobami prawnymi lub ZUS ZFA – w przypadku pracodawców będących osobami fizycznymi. Po dokonaniu rejestracji płatnika pracodawca zagraniczny musi dokonać zgłoszenia imiennego swojego pracownika (formularz ZUS ZUA). Pracodawca zagraniczny działa jak pracodawca polski i do 15 dnia każdego miesiąca musi przesyłać do ZUS deklaracje rozliczeniowe za miesiąc poprzedni oraz wpłacać kwoty składek, obliczanych tak samo jak przy zatrudnianiu przez pracodawców polskich, zgodnie z polskim prawem ubezpieczeń społecznych. Również w tym przypadku obowiązuje zasada, że składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i składki na Fundusz Pracy przekazuje się na trzy odrębne rachunki bankowe. Ponieważ wymienione obowiązki mogłyby zniechęcić pracodawcę z UE (bariera językowa, przelewy zagraniczne), istnieje możliwość przerzucenia ich na pracownika zatrudnionego przez przedsiębiorcę zagranicznego. Pracodawca może zawrzeć z pracownikiem mającym wykonywać pracę na terytorium Polski umowę, na podstawie której obowiązki płatnika zostaną przerzucone na tego pracownika. Umowa może przewidywać dodatkowe wynagrodzenie dla pracownika z tytułu wykonywania wymienionych obowiązków. Dla bezpieczeństwa obydwu stron umowa taka powinna również zawierać postanowienia dotyczące zasad jej wypowiadania i rozwiązywania. W razie rozwiązania takiej umowy pracownik musi poinformować o tym ZUS. Nie ma przeszkód, aby postanowienia obejmujące wykonywanie przez pracownika obowiązków płatnika znalazły się w samej umowie o pracę. W razie zawarcia takiej umowy zgłoszenia płatnika dokonuje pracownik w oddziale ZUS, właściwym ze względu na jego miejsce zamieszkania (a nie w I Oddziale ZUS w Warszawie). Na pracowniku ciążą wówczas również obowiązki składania deklaracji miesięcznych oraz comiesięcznej zapłaty składek na ubezpieczenie. W razie zawarcia umowy o pracę z pracodawcą spoza UE niemającym w Polsce siedziby ani oddziału pracodawca taki nie ma obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne za pracownika wykonującego pracę na terytorium Polski. Obowiązku takiego nie ma również pracownik, choć może on ubezpieczyć się dobrowolnie. Wszyscy przedsiębiorcy świadczący usługi na rzecz podmiotów zagranicznych muszą przestrzegać podstawowych zasad dotyczących fakturowania tego typu kilka cennych wskazówek, które pozwolą uniknąć typowych wystawić fakturę dla zagranicznego kontrahenta?Terminy wystawiania faktur za wykonane usługi są takie same zarówno dla kontrahentów krajowych jak i zagranicznych. Dokument ten powinien zostać wystawiony najpóźniej do 15 dnia miesiąca następującego po tym, w którym usługa została wykonana. Faktura może być także wystawiona do 30 dni przed dokonaniem sprzedaży. W przypadku, gdy kontrahent jest podmiotem zagranicznym, usługę należy rozliczyć w deklaracji VAT-7 za okres jej wykonania, a nie wystawienia danych na fakturze zagranicznejDane, które należy zamieścić na fakturze zagranicznej są uzależnione od tego, czy kontrahent jest przedsiębiorcą, czy konsumentem. Jeśli nabywcą jest inna firma, na fakturze wskazuje się stawkę netto. Zgodnie z mechanizmem odwrotnego obciążenia, nie określa się stawki i kwoty podatku VAT, ponieważ podatek ten rozlicza usługobiorca. W takim przypadku na fakturze powinno znaleźć się sformułowanie „odwrotne obciążenie”. Natomiast jeśli nabywca usługi jest konsumentem, wystawia się standardową fakturę, na której wskazana jest wartość netto oraz kwota podatku, zgodna ze stawkami obowiązującymi w Polsce. Na fakturze muszą znaleźć się również dane sprzedawcy i nabywcy (nazwa, adres, numer NIP), data wystawienia faktury, opis zakresu wykonanej usługi i jej jakim języku wystawić fakturę?Fakturowanie dla zagranicznego podmiotu powinno odbywać się w języku zrozumiałym dla obu stron. Przeważnie dokumenty te sporządzane są w języku angielskim. Rzadko stosuje się język ojczysty kontrahenta. Jeśli przedsiębiorca prowadzi księgę przychodów i rozchodów, powinien posiadać również polską wersję faktury. Podmiot kontrolujący może zażądać dokumentu w języku walutę wskazać na fakturze?Zgodnie z życzeniem kontrahenta zagranicznego, faktura może być wystawiona w obcej walucie. Należy jednak przeliczyć wskazaną kwotę na złotówki oraz pamiętać o tym, że kwota podatku VAT zawsze powinna być wskazana w polskie walucie. Przeliczeń dokonuje się według kursu średniego NBP ogłoszonego w ostatnim dniu roboczym, poprzedzającym dzień wystawienia faktury lub wykonania usługi (w zależności od tego czy faktura wystawiana jest przed sprzedażą, czy też po).Jak ewidencjonować faktury zagraniczne?Wszystkie faktury powinny być ujęte w ewidencji sprzedaży. Nie ma znaczenia, czy wykonanie usługi wiąże się z obowiązkiem rozliczenia VAT, czy też nie. Dokumentacja prowadzona przez przedsiębiorcę powinna również zawierać umowy o współpracy z zagranicznym kontrahentem. Na potrzeby kontroli podatkowej warto gromadzić także wyciągi bankowe oraz korespondencję VEISW przypadku świadczenia usług na rzecz podmiotów zagranicznych, należy pamiętać o tym, że transakcje tego typu mogą być dokonywane tylko, gdy obie strony są aktywnymi podmiotami VAT. Należy to sprawdzić przed wystawieniem faktury. Warto w tym celu skorzystać z wyszukiwarki VEIS. Kiedy współpraca z zagranicznym kontrahentem przebiega pomyślnie nie zastanawiamy się nad tym, czy zabezpieczyliśmy swoją pozycję na wypadek konfliktu. Czy wszystkie istotne elementy umowy zostały zgodnie ustalone, a wynegocjowane warunki znalazły ostatecznie potwierdzenie w dokumencie przyjętym i podpisanym przez każdą ze stron. Rzetelnie sporządzona i podpisana umowa nabiera szczególnego znaczenia w momencie, gdy napotykamy problemy. Naruszenie terminu dostawy, niezgodność towaru z zamówieniem, zaginięcie, bądź uszkodzenie towaru, odmowa jego odbioru albo brak zapłaty w terminie to tylko niektóre ,,niespodzianki”, jakie mogą nam się przytrafić. Pomimo, iż przedsiębiorcy wiedzą, iż takich zdarzeń nigdy nie można wykluczyć, nadal często rezygnują z zawierania pisemnych umów. W relacjach biznesowych polegają wyłącznie na formularzach zamówień lub wymianie korespondencji z kontrahentami. Funkcjonują w przekonaniu, że nie powinni narzucać swoich warunków, aby nie stracić biznesowej szansy. Wówczas należy się liczyć z tym, że – korzystając z okazji – druga strona zaproponuje rozwiązania wygodne dla siebie. Zabezpieczania współpracy z kontrahentami zagranicznymi jest tematem obszernym i uzależnionym co najmniej od przedmiotu umowy i kraju z jakiego pochodzi nasz kontrahent. Poniżej sygnalizacyjnie przedstawione zostały aspekty z tej tematyki. Podpisana umowa jest najlepszym narzędziem ułatwiającym egzekwowanie podjętych zobowiązań oraz pomaga w rozstrzyganiu ewentualnych sporów. Brak umowy zdecydowanie zmniejsza szansę na rozwiązanie ewentualnych problemów – radzi Karolina Oblacewicz z Podlaskiej Fundacji Rozwoju Regionalnego. Przykładowe zapisy w umowach handlowych Zatem, co należy zrobić, aby podpisywana umowa, jak najlepiej zabezpieczała nasze interesy? Na pewno dobrym rozwiązaniem jest poddanie umowy pod prawo polskie. Jeżeli dojdzie do sporu, wygodniej i taniej będzie procesować się z kontrahentem w Polsce. Prowadzenie sporu za granicą może okazać się na tyle drogie, iż po prostu będzie nieopłacalne w stosunku do wartości przedmiotu sporu. Oto przykład typowej klauzuli tego rodzaju: This Agreement is governed and shall be construed in accordance with Polish Agreement and its validity, construction, effect, performance and termination shall be governed by and construed in accordance with the substantive Law of Poland. Co w sytuacji gdy, że nasz kontrahent nie wyrazi zgody na poddanie umowy pod prawo polskie. Wtedy możemy zaproponować mu Polski arbitraż, czyli polubowne rozwiązanie sporu. Tradycyjne wartości arbitrażu, jak np. poufność, szybkość, niższe koszty czy możliwość powierzenia rozstrzygania sporu fachowcom mogą być zachętą. Arbitraż jest alternatywą dla sądownictwa państwowego w sprawach, w których strony chcą poddać spór prawu obcemu albo procedować w języku obcym. Sądy państwowe orzekają bowiem wg prawa polskiego (z uwzględnieniem porządku prawnego UE, który ma pierwszeństwo stosowania), zaś wszelkie dokumenty w językach obcych tłumacz przysięgły musi przetłumaczyć na język polski. Nie wyłącza tej konieczności nawet płynna znajomość języka państwa obcego przez sędziego prowadzącego postępowanie. To także powoduje, że arbitraż może okazać się mniej kosztowny, choćby z racji możliwości uniknięcia generowania dodatkowych kosztów, np. tłumaczeń. Dlatego takie udogodnienia będą szczególnie istotne z punktu widzenia drugiej strony – zagranicznego kontrahenta. Konwencja Wiedeńska – dlaczego jest taka ważna? W tym miejscu warto tez wspomnieć o Konwencji Wiedeńskiej – Dlaczego? Ponieważ umowy z kontrahentami zagranicznymi dość często podlegają jej zapisom bez wiedzy i woli stron. Jeżeli w umowie lub formularzu zamówienia nie wyłączymy wprost jej stosowania – regulacje w niej zawarte będą miały zastosowanie do naszej umowy sprzedaży towarów w pierwszej kolejności. Warto zatem zdawać sobie sprawę z zakresu tego dokumentu oraz jego specyfiki, tak aby świadomie decydować, na jakich warunkach zdecydujemy się handlować z zagranicznymi kontrahentami. Kilka najważniejszych faktów związanych z Konwencją Wiedeńską Konwencja Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów potocznie nazywana ,,Konwencją Wiedeńską” została podpisana 11 kwietnia 1980 rok, właśnie w Wiedniu. Ideą jej twórców było usprawnienie i uproszczenie międzynarodowego obrotu gospodarczego tak, aby nie było konieczne analizowanie stanu prawnego poszczególnych krajów, w których siedziby posiadały strony danej umowy. Uregulowania zawarte w Konwencji Wiedeńskiej dotyczą przedsiębiorców (stron umowy kupna-sprzedaży), którzy posiadają siedziby handlowe (niekoniecznie rejestrowe) w różnych państwach, a państwa (w których siedziby te się znajdują) pozostają stronami wyżej wspomnianej konwencji. Dotychczas ratyfikowało ją ponad 80 krajów z całego świata, w tym prawie wszystkie kraje członkowskie Unii Europejskiej (z większych gospodarek brak tylko Wielkiej Brytanii i Belgii). Szwajcaria, Norwegia, USA, Kanada, Rosja, Ukraina, Białoruś, Turcja, Chiny, Korea Południowa, Japonia i Australia również ratyfikowały Konwencję. Czym Konwencja różni się od polskiego prawa ? Jedną z różnic jest wysoki poziom odpowiedzialności za naruszenie zobowiązań umownych. Zgodnie z zapisami konwencji z odpowiedzialności nie można zwolnić się, wykazując, że naruszenie wynikało z okoliczności, za które nie odpowiadamy (art. 471 Kodeksu cywilnego). Od odpowiedzialności uwalnia jedynie dowód, że naruszenie spowodowała „przeszkoda” (ang. impediment) od strony niezależna (ang. beyond control), której nie mogła przewidzieć lub której nie mogła zapobiec, lub też skutkom której nie mogła zapobiec. Zapisy tego mechanizmu budzą wiele kontrowersji dlatego warto o nich pamiętać formułując treść przyszłej umowy. Kolejną specyficznym rozwiązaniem jest obowiązek minimalizacji poniesionej szkody (ang. mitigation) poprzez podjęcie „rozsądnych w danych okolicznościach” środków przez stronę poszkodowaną naruszeniem kontraktu. Jeżeli poszkodowany obowiązku tego nie dopełni, może stracić prawo do części odszkodowania. Konwencja wprowadza nieco bardziej elastyczne zasady odstępowania od umowy w odróżnieniu od polskiego prawa. Pozwala na zerwanie umowy bezpośrednio po „istotnym” naruszeniu umowy (ang. fundamental breach of contract), bez wyznaczania dodatkowego czasu na jej wykonanie. Umożliwia także na odstąpienie jeszcze przed takim naruszeniem, jeżeli z okoliczności jasno wynika, że do niego dojdzie, a także gdy kontrahent wprost oświadcza, że umowy nie wykona. Czy warto, aby polski przedsiębiorca stosował przy zawieraniu umowy Konwencję Wiedeńską? Z pewnością warto pamiętać o najważniejszych zasadach zawartych w Konwencji Wiedeńskiej, aby być świadomym obowiązków wynikających z podpisanej umowy oraz mieć na uwadze ryzyko prawne które jest związane z jej podpisaniem. Należy podkreślić, że Konwencja Wiedeńska nie jest dokumentem niekorzystnym dla polskiego przedsiębiorcy. Co prawda opiera się ona na regulacjach prawa anglosaskiego, które znacznie różni się od prawa kontynentalnego, w tym prawa polskiego dlatego przed podpisaniem umowy z kontrahentem zagranicznym warto skonsultować się ze specjalistą z dziedziny prawa międzynarodowego. I dopiero po analizie konkretnego przypadku będzie można ustalić, czy warto jest stosować przepisy Konwencji Wiedeńskiej, czy lepiej jednak zastosować odpowiednią klauzulę ograniczającą lub wyłączającą stosowanie jej przepisów – taką możliwość daje nam art. 6 KW, który mówi o tym, iż strony kontraktu mogą wyłączyć zastosowanie Konwencji w całości lub w części albo zmodyfikować jej stosowanie uchylając lub zmieniając skutki któregokolwiek z jej postanowień. Prawidłowa reprezentacja Chciałabym zwrócić uwagę, iż kluczowe dla umowy jest również ustalenie prawidłowej reprezentacji – jeśli naruszone zostaną reguły reprezentacji, umowa może okazać się nieskuteczna. Należy sprawdzić, czy osoba, z którą zawieramy umowę posiada pełnomocnictwo do jej podpisania. Należy pamiętać, iż podpisanie kontraktu z osobą nie posiadające upoważnienia do reprezentowania podmiotu czyni umowę nieważną. Informacje o podmiotach upoważnionych do reprezentacji danego podmiotu znajdziemy w zagranicznych rejestrach on-line (odpowiednikami polskiego KRS-u i CEiDG). I tak na przykład kontrahenta z Niemiec możemy sprawdzić na stronie: W rejestrze tym znajdziemy wszystkie istotne dane o przedsiębiorstwach, których ujawnienie przewiduje porządek prawny (informacje o powołaniu nowego członka zarządu, wysokość kapitału zakładowego, podlegające publikacji sprawozdania finansowe, najważniejsze ogłoszenia dotyczące postępowań upadłościowych, egzekucyjnych i układowych). Na co jeszcze warto zwrócić uwagę przy konstruowaniu umów? Na pewno warto zamieścić odpowiednie klauzule pozwalające zabezpieczyć nasze interesy. Przykłady takich klauzul: Force majeure – pod francusko brzmiącym tytułem występuje klauzula siły wyższej, która zwalnia strony umowy od odpowiedzialności za zdarzenia prawne, na które nie mają one wpływu: Watkins, plc. shall in no event be responsible for any delay or failure in performance resulting directly or indirectly because of circum-stances beyond its reasonable control. Klauzula ta często przyjmuje dłuższą formę, wyliczając poszczególne rodzaje okoliczności pozostającym poza świadomym wpływem strony umowy takich jak: strajk, awaria elektryczna, telekomunikacyjna lub komputerowa. Language – klauzula określająca, którą z wersji językowych umowy należy brać pod uwagę przy ustalaniu jej wykładni i rozstrzygania ewentualnych sporów: This Agreement has been prepared and executed in the English language. In case of any conflict or inconsistency between the English language version and any translation hereof made for any purpose, the English language shall govern the interpretation and construction hereof, and for any and all other purposes, except as may be required by applicable law. Waiver – klauzula ta zwięźle definiuje skutki dobrowolnego odstąpienia przez stronę umowy od wykonywania przysługujących jej praw: No waiver of any default or breach of this Agreement by either Party shall be deemed a continuing waiver of any other breach or default, no matter how similar Entire agreement – klauzula ta krótko stwierdza, że umowa stanowi integralną całość i zawiera pełną treść porozumienia pomiędzy stronami, uchylając tym samym wszelkie inne uzgodnienia, jakie miały lub mogły mieć miejsce przed jej podpisaniem: The rights and obligations of the Parties shall be determined solely from this written agreement and any prior oral agreements between the parties are superseded by and merged into this instrument. This agreement represents the final agreement between the parties and may not be contradicted by evidence of prior, contemporaneous, or subsequent oral agreements by the parties. There are no unwritten oral agreements between the parties Oczywiście, klauzul które można wykorzystać w umowie jest znacznie więcej, zatem warto aby każda umowa z kontrahentem została poddana szczegółowej analizie – dodaje Karolina Oblacewicz. Poradnik eksportera Na cykl „Poradnik eksportera” przygotowany przez pracowników Podlaskiej Fundacji Rozwoju Regionalnego składają się poniższe opracowania: Poradnik eksportera część 1: Dlaczego eksport? Czy warto zaryzykować?Poradnik eksportera część 2: Jak się przygotować do wyjazdu na targi zagraniczne?Poradnik eksportera część 3: Strategia eksportowa, czyli na jakie pytania szukamy eksportera część 4: Umowy handlowe z kontrahentami zagranicznymi Przedstawicielstwo firmy zagranicznej w Polsce Podstawowe zasady tworzenia oraz funkcjonowania przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych w Polsce określone są w art. 93-102a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przedsiębiorcy zagraniczni mogą tworzyć przedstawicielstwa z siedzibą na terytorium Polski. W przeciwieństwie do możliwości rejestracji oddziału, utworzenie przedstawicielstwa spółki zagranicznej w Polsce nie jest ograniczone do podmiotów z krajów spełniających wymóg wzajemności. Przedstawicielstwo w Polsce może więc utworzyć każdy zagraniczny przedsiębiorca, bez względu na to w jakim kraju jest zarejestrwany. Zakres działania przedstawicielstwa może obejmować wyłącznie prowadzenie działalności w zakresie reklamy i promocji przedsiębiorcy zagranicznego lub też gospodarki danego kraju, w przypadku przedstawicielstw powołanych w takim celu aktem właściwego organu kraju ich siedziby. Co ważne, przedstawicielstwo nie służy więc prowadzeniu działalności gospodarczej (np. sprzedaży towarów lub usług) w Polsce, a jedynie reklamie i promocji działalności gospodarczej wykonywanej za granicą. Rejestracja przedstawicielstwa przedsiębiorcy zagranicznego w Polsce Firma zagraniczna, aby zarejestrować przedstawicielstwa w Polsce, musi posiadać uprawnienie o korzystania z lokalu stanowiącego główną siedzibę przedstawicielstwa na terytorium Polski (np. umowa najmu lokalu, umowa wirtualnego biura). Dodatkowo, konieczne jest ustanowienie pełnomocnika uprawnionego do reprezentacji zagranicznego przedsiębiorcy w przedstawicielstwie w Polsce. Osoba ta nie musi posiadać polskiego obywatelstwa, a jedynie adres pobytu na terytorium RP. Utworzenie przedstawicielstwa wymaga wpisu do rejestru przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych, prowadzonego przez ministra właściwego do spraw gospodarki (obecnie rejestr prowadzi Minister Rozwoju). W odróżnieniu od oddziału firmy zagranicznej, przedstawicielstwo nie podlega rejestracji w KRS. Wpis do rejestru przedstawicielstw następuje na wniosek firmy zagranicznej. Przepisy nie przewidują urzędowych wzorów wniosków o wpis przedstawicielstwa, a jedynie precyzują ich zakres. Wniosek musi być sporządzony w języku polskim i zawierać: nazwę, siedzibę i formę prawną przedsiębiorcy zagranicznego; przedmiot działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego; imię, nazwisko oraz adres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby upoważnionej w przedstawicielstwie do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego; adres siedziby głównej przedstawicielstwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w której są przechowywane oryginały dokumentów związanych z działalnością przedstawicielstwa. Do wniosku należy dołączyć: urzędowy odpis dokumentu potwierdzającego rejestrację przedsiębiorcy zagranicznego, na podstawie którego przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą; dokument powinien dodatkowo zostać poświadczony przez klauzulę apostille lub zalegalizowany, chyba że umowa międzynarodowa pomiędzy Polską a krajem rejestracji firmy zagranicznej zwalnia z takiego obowiązku; uwierzytelnioną urzędowo kopię dokumentu określającego adres siedziby przedsiębiorcy zagranicznego, zasady reprezentacji przedsiębiorcy zagranicznego oraz wskazanie osób uprawnionych do jego reprezentacji, jeżeli dokument, o którym mowa w pkt 1, nie zawiera niezbędnych informacji w tym zakresie; uwierzytelnioną kopię dokumentu uprawniającego przedsiębiorcę zagranicznego do wykorzystywania lokalu lub nieruchomości na potrzeby siedziby głównej przedstawicielstwa. Koszty rejestracji przedstawicielstwa firmy zagranicznej Opłata za wpis przedstawicielstwa zagranicznego przedsiębiorcy do rejestru wynosi 1000 zł. Kiedy minister może odmówić wpisu przedstawicielstwa Minister jest zobowiązany do odmowy wpisu do rejestru przedstawicielstw jeżeli: utworzenie przedstawicielstwa zagrażałoby bezpieczeństwu lub obronności państwa lub bezpieczeństwu informacji niejawnych o klauzuli tajności ,,poufne” lub wyższej lub innemu ważnemu interesowi publicznemu; wniosek o wpis dotyczy działalności wykraczającej poza zakres reklamy i promocji Podmioty zagraniczne mogą prowadzić działalność gospodarczą w Polsce w formie oddziału przedsiębiorcy zagranicznego. Częściowa regulacja prawna dla tej formy prowadzenia działalności gospodarczej znajduje się w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Oddział jest tańszym rozwiązaniem niż spółka córka, ponieważ nie musi mieć kapitału zakładowego oraz nie ponosi się zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Z drugiej strony oddział jest tylko wyodrębnioną organizacyjnie częścią przedsiębiorcy, nie ma osobowości prawnej, nie daje możliwości prowadzenia działalności przed rejestracją (taką możliwość daje sp. z „w organizacji”), wreszcie oddział nie ma zdolności sądowej. Przedsiębiorca zagraniczny ponosi pełną nieograniczoną odpowiedzialność za działalność oddziału. Oddziały są wykorzystywane przez globalne holdingi finansowe, nieruchomościowe lub inwestycyjne. To odpowiednia forma, gdy podmiot dopiero wchodzi na polski rynek albo prowadzi wyspecjalizowaną działalność. Przedsiębiorca może założyć kilka oddziałów na terenie Polski. Oddziały mogą tworzyć przedsiębiorcy z państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego i tych państw, które zapewniają polskim przedsiębiorcom zasadę wzajemności, co regulują odpowiednie umowy międzynarodowe. W razie wątpliwości, czy państwo spełnia ten wymóg, warto skontaktować się z polskim biurem handlowym w tym kraju, np. w ambasadzie. Ponieważ wiele zasad i ograniczeń w funkcjonowaniu oddziału wynika z praktyki obrotu (ze względu na niewielką regulację ustawową), planując otwarcie oddziału warto zwrócić się o pomoc do prawnika, specjalisty z zakresu prawa gospodarczego. Rejestracja oddziału Oddział podlega rejestracji w KRS. W celu rejestracji, do wniosku KRS-W10 należy załączyć:• umowę spółki zagranicznego przedsiębiorcy lub inny dokument stanowiący podstawę działania przedsiębiorcy zagranicznego (dalej jako: umowa spółki);• dokument potwierdzający rejestrację w zagranicznym rejestrze, jeśli podmiot jest wpisany do takiego rejestru;• uchwałę przedsiębiorcy zagranicznego o utworzeniu oddziału. Uchwałę podejmuje organ reprezentujący przedsiębiorcę – np. zarząd. Uchwała musi wskazywać siedzibę oddziału, adres oraz osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w ramach oddziału (dalej jako: osoba upoważniona). Osoba upoważniona ma również zdolność reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w sądzie;• notarialnie poświadczony wzór podpisu osoby upoważnionej;• zgodę osoby upoważnionej na powołanie;• przysięgłe tłumaczenie wszystkich obcojęzycznych dokumentów. Dla urzędowych dokumentów zagranicznych (w tym aktów notarialnych) wymagana jest ich legalizacja, następująca według przepisów wewnętrznych danego państwa. W przypadku dokumentów pochodzących z państw będących stroną konwencji haskiej z 1961 r. zamiast legalizacji dokumenty można opatrzeć klauzulą apostille. W praktyce możliwość skorzystania z apostille dotyczy większości państw europejskich. W przypadku złożonych struktur prawnych, sąd rejestrowy może żądać przedstawienia dokumentów dla wszystkich podmiotów tworzących daną strukturę (np. dla niemieckiej spółki komandytowej XYZ GmbH & Co. KG sąd może wezwać do dostarczenia kompletu dokumentów wraz z tłumaczeniami przysięgłymi dla spółki komandytowej, komplementariusza i komandytariusza). Firma oddziału musi zawierać firmę przedsiębiorcy zagranicznego wraz z tłumaczeniem jego formy prawnej na język polski (np. XYZ GmbH Sp. z oddział w Polsce). Przedmiot działalności oddziału musi się pokrywać z przedmiotem działalności przedsiębiorcy od wniosku o wpis oraz o ogłoszenie wpisu wynosi 600 zł. Wniosek składa się do sądu właściwego ze względu na siedzibę oddziału. Procedura „jednego okienka” Dla oddziałów nie działa procedura „jednego okienka”: wraz z rejestracją w KRS nie jest automatycznie nadawany NIP. Konieczne jest złożenie wniosku do właściwego ze względu na adres siedziby oddziału tzw. dużego urzędu skarbowego (np. I lub II Mazowieckiego US dla oddziału z siedzibą w Warszawie). Niektóre urzędy (np. MUS) akceptują zgłoszenia identyfikacyjne na formularzu NIP-8, inne żądają NIP-2 – warto przed złożeniem zgłoszenia dopytać się o praktykę danego urzędu. Wniosek jest wolny od opłat, a NIP nadawany jest w terminie do 7 dni (w praktyce to 2-3 dni). Oddział może rozliczać VAT naliczony bezpośrednio w Polsce. W celu rejestracji oddziału jako podatnika VAT należy złożyć do urzędu skarbowego formularz VAT-R. Aby rejestracja była możliwa, oddział musi prowadzić działalność opodatkowaną, a także posiadać w Polsce zasoby ludzkie i techniczne potrzebne do działania, przy czym, w związku z zaostrzeniem prawa podatkowego, urzędy skarbowe skłonne często kontrolować spełnianie wymogów. Przedsiębiorca zagraniczny ma obowiązek prowadzić dla oddziału oddzielną rachunkowość w języku polskim oraz sporządzać sprawozdania finansowe i składać je do KRS. Roczne sprawozdanie finansowe oddziału uważa się za zatwierdzone, jeżeli zostało zatwierdzone sprawozdanie przedsiębiorcy zagranicznego, obejmujące dane sprawozdania finansowego tego oddziału. Likwidacja oddziału Do likwidacji oddziału przedsiębiorcy zagranicznego stosuje się odpowiednio przepisy o likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Nie omawiając dokładnie tej procedury warto zauważyć dwie istotne odmienności:• dla otwarcia likwidacji konieczna jest uchwała organu reprezentującego przedsiębiorcę zagranicznego o likwidacji oddziału;• dokumentacja pracownicza oddziału przedsiębiorcy zagranicznego po zakończeniu likwidacji musi pozostać na terenie Polski. Kancelaria Prawna Skarbiec, specjalizująca się w przeciwdziałaniu bezprawiu urzędniczemu, w kontrolach podatkowych i celno-skarbowych oraz optymalizacji podatkowej

czy oddział przedsiębiorcy zagranicznego może zawierać umowy