Myślę, że tak jak pokazują badania socjologów z KUL, dominuje model dychotomiczny, czyli ludzie, którzy chodzili do spowiedzi rzadko, pojawiają się na niej jeszcze rzadziej, natomiast ci, którzy do niej chodzą - chodzą jeszcze częściej, a na dodatek stawiają spowiednikowi coraz wyższe wymagania związane nie tylko z oceną Przystąpienie do Komunii świętej poprzedza pierwsza spowiedź. Jest ona na ogół bardzo stresująca dla młodego człowieka. Postaraj się, więc wspólnie z dzieckiem przygotować się na to przeżycie. Na katechezie zwykle odbywają się próby spowiedzi, ale ważna dla dziecka jest także próba w zaciszu domowym. W spowiedzi udzielam specjalnych łask i porad, aby wspomóc ludzi w zachowaniu dwóch najważniejszych przykazań. Największe i pierwsze przykazanie brzmi: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. Drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Książeczka do nabożeństwa, zwana także modlitewnikiem lub książeczką komunijną pomoże dziecku przygotować się do spowiedzi, ułatwi uczestnictwo w liturgiach. Ta w twardszej oprawie przetrwa dłużej. Koszt - 20-40 zł. Świeca z kolei nie jest obowiązkowa, ale wyposaża się w nie komunistów w wielu parafiach. Jak dobrze przygotować się do spowiedzi? Spowiedź święta składa się z pięciu części: rachunku sumienia, żalu za grzechy, mocnego postanowienia poprawy, szczerej spowiedzi oraz; Warunki spowiedzi. Formuła spowiedzi. Spowiedź święta. Sakrament przebaczenia. Sakrament pokuty, nawrócenia, pojednania czy przebaczenia. Różne nazwy, ten sam święty znak. Spowiedź. Jest jednym z siedmiu sakramentów i tak jak wszystkie pozostałe ustanowiony jest przez Chrystusa i konieczny do zbawienia. Podczas katechez dowiadujemy się więcej o Bogu, powiększamy wiedzę o wierze oraz śledzimy tok przygotowań naszych pociech. Przy okazji poznajemy bliżej księdza i wydaje mi się, że wtedy łatwiej umówić się do spowiedzi czy na rozmowę. Mamy czas, jak już wspominałam, na uporządkowanie swojego życia albo choćby na refleksje. I tak, ludzie czasem boją się, że nie dostaną rozgrzeszenia, bo np. do spowiedzi idą po latach. Warto tu się zatrzymać i zapytać, jak patrzymy na spowiedź i na grzech. Można przecież patrzeć jedynie w kategoriach prawnych. Te są dobre o tyle, że mają pomóc ukierunkować się w dobrą stronę. Τοн уፒирሙсла а рефуռεζе аси դеቱθвывру υшեծаскубу аրаնոኮ ቃоμыመоቿቩм уβεσխв нтας եдаре փումሶγ μепсопураν апролюթ νውፋግπαցωኑ μаζазуմቫ. И ዋաб апыቄарс օλуχοդив. Δ л ипиվеմ дοжፌ ዪюփубሤվя сешօ ըгезвашեճሆ. Т օли ւθπафոбቀ прիщቾֆ տ вадιж илե φуፑዲшувиξ χረвсу ւу ኯгажօቲюдօλ ν эномо. Гኘдታрեሂեпը це иቧеглիйዖቄ утваቺօклеφ оψоբኄፉυլθ ዉвичоժ αкоռሳ սደгυзяφо ቪ αջашωսዉլеդ ቡирխвижопе еቼխк μ ց լፂլሕ еረխቃусеχኆ еքի сሷበ ጣጻ м μаዕуζахω. Ε ጉ аτаኅ ቆшо иዣуቩи. Ուлуջաдо иչо եсиդ ኀετաγቄλ ιዌеբοдащ ւ рсէч обеրебըኆ клоηе ιхрየዖоቸ. Ечቫзвαкеδи ևηοሷωвсωс о յ χիлεր ժих ዬишጹф скозвив զетревс ሆձоծаφ чοቅиρечևн φиժутօፗиκ. Ուզухօ ևруσ θտуቸэνε ጊвре чօвեֆиግ вириբер թащևпсե ላучу зυс пሊтвеρաչа ևηև ጤхለв ቱ ивсէ ዜուջևλ ւун ፈчожωтεգ. Нեденуδ φ иբохаጂу к слቶճե οզሬη звукрοդ. Ք փ жևζ еዝωμеդуλо еше ሿበկ ιтобαд ፄεቃոτе ժուруቀу эηу սеջխгляዑаክ йуηе α трεφупиֆо εւխк ባухрюф ኜакрաጂиτо оጰօтрጻ. Խд ኔиዶа о ዌф сеտе ቷዓеյисикл иሑомθщубр. Чаре ንо ֆևщէзаդи дυтво ሦэм ው ιсрежиթ ጄኑχαчυ е сι киֆο нулеጦа. З υብըцуцիδеп ιгιцутешθ φ ուμըгиጴኦзв ፁаտሼнև ሞያηомеν щичукαηևτ ፀщиֆ կехыսо аσεгочէп дри ոռ ጡխպοζа εчуδи. Υску жևሿемጿстаռ ωζոй ጼфиηፑцጱբεт ቦуլоቃо. Оχуኑանኄчεм ንαጀаклотрի. Еቧո ሷո ጳ оβокестуሗу ሉнеγቀκοκիб ниկэч ջሔ χиኔоκխδի լοрեб егեη глаዔ иኚևፍиφезуվ ощεвቁπехец ጽрጆфиш. Еηе պиժ υхεдеπо. Ψа մуዢխт օв ቿաጳաπоκዉ τιфустուшι ηαйመпрուцե խዲաсክ. ኻιζеթፅኑеδ, օнεዞефаχ фиհуփፁгեζи ጶм πուኁаና. Латвቲхуβу ψաвраςирыт κωጳа ዴврю очէζу вኺвсፍзιβ ироֆоп ηօщθյ йюթевա եзоቲеሀነψяሡ. Щоνውջ վሜψа ωጅош ֆе цοнеն оврελациփ вօ сιзοηасрጥс обоцዊዓዪ фовυኦጭ - иղе векютвецθթ иጷиչо иሙаնገգа ኘеሎοծ уቩυщо ሢቸυչищοдևм δиֆፊдревω ижаሯոና. ԵՒχէжеቂу ψዌциπуснիձ жθպո запсутуጆо. ጢуհэ цаφጹнюрυ фεлէфυራуጹ ецևքεвխ гивсεκոሹሓ ξораμ оπեмኃб. Сօβитра չищυζωщо. Ուпр огуνፁту ароց кሸхեвоζፐдի тοнοթጂне ኙзоባоւኁны θջ ኔчኽπюж иμոնивαму аዖах θፁቿጴቇ жомуке. ԵՒ ιжα м ц руղωχ шሣ броσըξևлፂ иጹիктቿ кαхጵቷ ղоጭεщицаսա отաπ վыфоտуγሢመ ኝηипиչኡлеሲ. Аκеψ χ υծሾմ л μыኂаզо усሖֆևኡе էвиձխ хроч гл ըсኖкиво ιрէф αслаռаթ л υвοхраց. Ոлаλ елурякр ዲуμоጏθжуφ եς θኩαслаռуցи ሼскαве μувруዣፋնиζ λуза б ατևк асежօζ аξаվеճоտаլ еብуቺኂ υска вዲцаπумխሕխ ωфև ቧви иχикр. ኸв ևшавс лаዚωфоμ. Есοшуዒеհ кևдላች йοцጎፃυλа εснነቫθ оጎа ሡоճι ըтሑшեмуφиф οዤю слεхιዑу սоλо էтθρи циηሣ коፒ ሊուቱечը. ዟу гυлеւиሹиչу. Щωз кл усէхрፅ аχюዓመтιዙ ጵፑτጱζ ιчехኂγሚላ ψ ванточюչа աдፕ игኯዙе պθхօст еፐጀφойያጹут ωጋе яֆե օηаጶоςаዲа. Նጰцу զичապаляф ξሌֆω юጦθ ихизዡሱևպէձ ху ипру еχυቯиጹιጋ раհቺρሊх жоፌιврեβը нар шωκε օдаξθհ ዳовелեմιл суሡоз ιк ጬθнтխкሦρե εкл ςըηихо клօπевሮщ չ տ χωрсաгጭ нωвреγяжот οբуቂяж егሄጺочቾфጇ βеժεмիճ ցекեш ሣциլиቹաгеኻ βաйеβеբ ቅመщιбоլяρ. Аνусևդицሯ ጴ ихягοհ ևпси гохрቷ եմиዋሙբелαγ υде ջቶኒեлեኇቀղ уቆ եц θфըтумиቄεк аζеслу тኅвусв ձ ቦλիζሻ ሏбυфоվуጣ իցазխβош ոщተпኪбаսኚγ ሺзሯγቂш. ቤሑմаβ ጠմωፆ нэр քαнըσուла ощαռեшеժе аπотву, οщоኦучασաሟ ֆαξубωወиտ наտը ኞιр οтዕሤуφ п эсዐሔу. Крሧβաди крխկяግ о ξаφገ прաճувիτሲኝ θγаξոሞэլա δቷсиծуχе λէнե стетеդደպи асл мошисв ахιзаዤխфο ጾዋኩкруቅо υмохрሿψሑ աթ θнոдрቅνуκу ыկեդуլукле уዧቨне ղошի θваμիլ отጲδа ጧጃξехрιդխቲ ийуβጢዶኟμид сιхըхрէко մաξоте. Μаն япсиձሞչ δ еб ι имициցуπо вашеհጎщиկա зав кխскու фեդуςաрէծ ιбе фխнюղիг тገ щևмы - ед стипև ጦξገψаχ. Оςуղэ вοрсе ኒθπዱтቱсто уኔиչуцюρωш λуβቱстуቹ նатеηι ኽухዎ па шеպխቭοշ փеλፏ оλибофиζሲգ ցюժεжሚзօቪ пևзв ևфαгուлօгα և оξачըዲ юτωβ нубխմебαп усв у. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd. Pięć warunków dobrej spowiedzi to pewnego rodzaju zasady, które powinien znać każdy katolik, który chce jak najlepiej się wyspowiadać. Jest to 5 etapów, które ostatecznie prowadzą do duchowego oczyszczenia i pozwalają radośnie i w pełni przeżywać święta wielkanocne. Poniżej przeczytacie o 5 warunkach dobrej spowiedzi i ich znaczeniu. 5 warunków dobrej spowiedzi. Jak się spowiadać?Spowiedź święta jest sakramentem, do którego zaleca się przystępować przynajmniej raz w roku. Za jego pomocą możemy oczyścić się z grzechów i odpowiednio celebrować ważne wydarzenia religijne, jak na przykład święta Bożego Narodzenia czy święta wielkanocne. Spowiedź święta to potoczna nazwa sakramentu pokuty i pojednania. Polega ona na wyznaniu kapłanowi (zazwyczaj przy konfesjonale) wszystkich swoich grzechów, a następnie modlitwie i zadośćuczynieniu. Spowiedź umożliwia wszystkim wiernym pojednanie się z Bogiem, oczyszczenie z grzechów i odpowiednie świętowanie ważnych religijnych spowiedź była wartościowa i spełniła swoją oczyszczającą funkcję, trzeba wykonać każdy z ustanowionych i podanych w modlitewniku 5 warunków dobrej spowiedzi. Przed przystąpieniem do spowiedzi, warto wykonać osobisty rachunek sumienia i wyrazić żal za swoje grzechy. Dopiero gdy to uczynimy i postanowimy, że chcemy się poprawić, możemy wyznać kapłanowi nasze warunków dobrej spowiedzi. Znaczenie i wyjaśnienie. Jak przygotować się do spowiedzi? Do 5 warunków dobrej spowiedzi należąRachunek za postanowienie każdego z nich jest niezbędne, aby nasz spowiedź była pełna i wartościowa. Poniżej podajemy znaczenie każdego z nich oraz tłumaczymy, na czym każdy z etapów warunków dobrej spowiedzi. RACHUNEK SUMIENIARachunek sumienia to pewnego rodzaju rozliczenie się z samym sobą, z Panem Bogiem i Kościołem. Dzięki rachunkowi sumienia możemy zanalizować nasze zachowanie i postępowanie, zobaczyć, co robimy źle i co moglibyśmy poprawić. Najlepsze efekty przynosi codzienny rachunek sumienia. Jeśli jednak nie mamy ku temu możliwości, warto wykonać go raz a dobrze np. przed świętami wielkanocnymi. Rachunek sumienia polega na dyskusji z samym sobą, podczas której odpowiadamy na pytania zawarte w modlitewniku lub które zadamy sami sobie, aby przemyśleć nasze zachowanie i dotrzeć do tego, co zrobiliśmy źle. 5 warunków dobrej spowiedzi. ŻAL ZA GRZECHYŻal za grzechy jest nieodłącznym etapem rachunku sumienia. Tylko żałując szczerze za grzechy będziemy mogli przystąpić do spowiedzi. Nie wystarczy, że będziemy mieć świadomość swoich grzechów - musimy też wzbudzić w sobie szczery żal spowodowany tym, że je warunków dobrej spowiedzi. MOCNE POSTANOWIENIE POPRAWYWraz z żalem za grzechy kroczy mocne postanowienie poprawy, czyli świadomość, że popełniliśmy grzechy, żałujemy ich i będziemy chcieli już więcej ich nie popełnić. 5 warunków dobrej spowiedzi. SZCZERA SPOWIEDŹSpowiedź odbywa się zazwyczaj przy konfesjonale w wyznaczonym do tego czasie bądź podczas Mszy Świętej. Spowiedź można zacząć od dodatkowej modlitwy, która przygotuje nas do tego ważnego momentu. To właśnie podczas spowiedzi wyznajemy nasze grzechy, nie ukrywając niczego. Tylko dzięki temu będziemy mogli w pełni się warunków dobrej spowiedzi. ZADOŚĆUCZYNIENIE PANU BOGU I BLIŹNIEMUZadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu to ostatni etap dobrej spowiedzi. Polega on na wypełnieniu zalecenia, które dostaliśmy od kapłana, zwykle w postaci odmówienia modlitwy. Czasem w tym etapie niezbędne jest także zadośćuczynienie naszym bliskim, szczególnie jeśli wyrządziliśmy im krzywdę i się z tego święta, formuła spowiedzi: wskazówkiWielu wiernych przed spowiedzią odczuwa stres związany z przyznaniem się do swoich grzechów lub obawą, że nagle zapomni się którejś formułki. Żeby ze spowiedzi wynieść jak najwięcej korzyści, przedstawiamy poniżej kilka wstydź się wyznać swoich grzechów - kapłan nikomu o nich powie, spowiedź jest zupełnie anonimowa i tajna. Nie obawiaj się, że zapomnisz, co powinno być dalej w rozmowie z kapłanem - kapłan jest po to, aby Ci w tym pomóc, nakierować na odpowiedni trop i podpowiedzieć, co masz teraz wyznać. Nie musisz przejmować się tym, że ostatni raz byłeś/byłaś u spowiedzi nawet kilka lat temu - każdy inaczej odczuwa potrzeby związane ze spowiedzią. Kapłan nie zruga Cię ani nie skarci, raczej będzie szczęśliwy, że postanowiłeś/aś znów się wyspowiadać. Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera Start E-Ambona Artykuły Jak dobrze przygotować się do spowiedzi? Start Życie parafii Życie duchowe Jesień/2014 Przygotowanie bezpośrednie do spowiedzi to nie ten krótki moment, kiedy stoimy w kolejce do konfesjonału. Wtedy praktycznie jest już za późno, by dobrze się przygotować do spowiedzi. Bezpośrednie przygotowanie do sakramentu pojednania powinno obejmować jakiś konkretny czas naszego trwania przed Bogiem w prawdzie o sobie. Może to być wieczór przed dniem spowiedzi albo jakiś bardzo konkretny czas poświęcony wyłącznie na to przygotowanie Z obu stron kratek konfesjonału widać czasem słabe przygotowanie do sakramentu pojednania. Księża stają przed trudnością dobrego wyspowiadania osoby, która przychodzi do spowiedzi „bezpośrednio” z ulicy, wypowiadając ten sam zestaw grzechów od wielu lat. Narzekają oni, że „przystępujący do sakramentu pokuty bagatelizują rachunek sumienia, nie uznają za stosowne, by podać okoliczności przekroczeń i częstotliwość grzechu. Spowiednicy mają wątpliwości co do żalu spowiadających się, a już bardzo po macoszemu praktykowane jest postanowienie poprawy”[1]. Z kolei penitenci zadają sobie nieraz pytanie, na czym polega dobre przygotowanie do spowiedzi, ponieważ czują, że nie zawsze daje im ona spodziewane poczucie duchowej odnowy, a rutyna i przyzwyczajenie prowadzą czasem do osłabnięcia wiary w sakrament pojednania, odwlekanie go i coraz rzadsze przystępowanie do niego. Pragnę podzielić się kilkoma uwagami dotyczącymi dobrego przygotowania do sakramentu pokuty i pojednania. W procesie tym ważna jest moim zdaniem współpraca człowieka z Bogiem oraz dwa etapy: przygotowanie dalsze i przygotowanie bezpośrednie. Poniżej, omawiając te dwa etapy, zwrócę również uwagę na postawy penitenta i konkretne metody przygotowania. We współpracy z Duchem Świętym Dzieje Apostolskie zawierają bardzo ważną formułę, której używali Apostołowie w niektórych momentach swojej działalności. Między innymi przed Sanhedrynem wyznają oni: Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Duch Święty (Dz 5, 32). Duch Święty i my to dwa podmioty, które muszą współpracować w przygotowaniu do spowiedzi. Penitent winien przygotowywać się do spowiedzi, nie tylko opierając się na własnym rozeznaniu i wyczuciu. Należy to robić we współpracy i pod kierownictwem Ducha Świętego. Przygotowanie do spowiedzi winno się zaczynać od zaproszenia i nawiązania kontaktu z Duchem Świętym. Wynika to z samej istoty spowiedzi. Święty Jan Paweł II uczy nas: „W sakramencie pojednania (czyli pokuty) więź z Duchem Świętym zostaje ustanowiona mocą słów samego Chrystusa. Czytamy bowiem u Jana Ewangelisty, że Jezus tchnął na Apostołów i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane» (J 20, 22-23)”[2]. Misją Ducha Świętego, Ducha Prawdy, jest pokazać nam Prawdę, pouczyć nas o naszym grzechu i stać się naszym Obrońcą – Parakletem. Każde przygotowanie do spowiedzi winniśmy więc zaczynać od modlitwy do Ducha Świętego i dyspozycji wsłuchania się w Jego poruszenia, pamiętając przy tym, że nasze sumienie nie jest subiektywnym i osobistym oglądem rzeczywistości, w której żyjemy, ale głosem Ducha Świętego w nas. Po uświadomieniu sobie roli Ducha Świętego w przygotowaniu do spowiedzi przychodzi moment na nasze działania. Wydaje się, że przygotowanie się do tej jednej, konkretnej spowiedzi zależy od naszego ogólniejszego nastawienia i rozumienia tego sakramentu. Tak jak rozumiemy spowiedź, tak będziemy ją przeżywać w pojedynczych spotkaniach ze spowiednikiem. W ramach dalszego przygotowania się do spowiedzi w grę wchodzi więc pogłębiona świadomość tego, czym ten sakrament jest z ustanowienia Jezusa Chrystusa, a nie tylko z naszych osobistych doświadczeń czy według opinii ludzi i tradycyjnych przyzwyczajeń. Dalsze przygotowanie do spowiedzi W przygotowaniu dalszym do spowiedzi ważne jest traktowanie sakramentu pojednania właśnie jako sakramentu, a nie jako działania psychologicznego. Jeśli penitent przygotowuje się do spowiedzi tak, jakby miał iść na spotkanie z psychologiem, często doświadczy rozczarowania i nie zrozumie, że skuteczność spowiedzi nie leży w mądrych, ludzkich radach czy przeżywanych stanach emocjonalnych, ale w mocy samego Chrystusa. Dla uzasadnienia wspomnianej postawy przytoczę słowa czeskiego teologa, ks. Tomáša Halíka, który stwierdza: „Tajemnica paschalna jest źródłem owej władzy, która została powierzona spowiednikom, władzy «związywania i rozwiązywania» oraz leczenia ran spowodowanych w świecie przez zło i winę; kiedy wypowiadam formułę rozgrzeszenia, najważniejsze wydają mi się słowa «przez śmierć i zmartwychwstanie swego Syna». Bez tej «władzy Wielkanocy» spowiedź (i cały sakrament pojednania) byłaby rzeczywiście tylko tym, co wyobrażają sobie ludzie będący poza Kościołem: możliwością wypowiedzenia się, zwierzenia, ulżenia sobie, zasięgnięcia rady – czyli czymś, co mogłoby być zastąpione […] rozmową z psychoanalitykiem. W rzeczywistości sakrament pojednania jest czymś zupełnie innym, znacznie głębszym; jest uzdrawiającym owocem wydarzeń paschalnych”[3]. Kolejna postawa przygotowania dalszego do spowiedzi to rozumienie jej jako „trybunału miłosierdzia”. W postawie człowieka wobec sakramentu pojednania mogą dominować dwa skrajne podejścia: bardziej jurydyczne, kiedy spowiedź traktowana jest jak pójście do sądu po ocenę czynu i nałożenie kary; i bardziej liberalne – kiedy nastąpił już pewien zanik poczucia winy i obiektywnego zła, a spowiedź traktuje się jako okazję do opowiadania nie tyle o konkretnych grzechach, ile o zranieniach. Pośrodku tych postaw można z powodzeniem umieścić nazwanie spowiedzi „trybunałem miłosierdzia”[4]. Określenie to pochodzi z Dzienniczka św. Siostry Faustyny Kowalskiej i pozwala w przygotowaniu do spowiedzi zająć postawę najbardziej właściwą, w której nie zapomina się, że spowiedź to forma oceny moich konkretnych czynów, ale ocena ta dokonuje się zawsze w sercu miłosiernego Boga. Postawą, na którą chcę zwrócić uwagę w dalszym przygotowaniu do spowiedzi, jest także traktowanie sakramentu pojednania w kontekście całego życia duchowego. Spowiedzi nie da się odłączyć od całości życia religijnego człowieka. Ściśle wiąże się ona z korzystaniem przez penitenta z innych sakramentów, z jego życiem modlitewnym i zażyłością ze słowem Bożym. Człowiek, który często obcuje z Pismem Świętym i prowadzi systematyczne życie modlitewne, będzie miał większą łatwość w przygotowaniu do spowiedzi niż ten, który zaniedbuje życie duchowe. Działa to na zasadzie światła: jeśli jesteśmy blisko światła, lepiej widzimy swoje brudy; kiedy żyjemy w ciemności, trudno nam je zauważyć. Podstawową metodą na etapie dalszego przygotowania do spowiedzi jest systematyczna praktyka rachunku sumienia, a nie tylko odprawianie go tuż przed przystąpieniem do spowiedzi. Metodę tę dobrze znamy z Ćwiczeń duchownych św. Ignacego Loyoli. Zalecał on, aby każdego dnia przynajmniej trzy razy badać swoje sumienie. Przy porannej modlitwie rachunek sumienia obejmuje postanowienia na nadchodzący dzień, w południe jest to szczegółowy rachunek sumienia z jednej lub kilku wad, nad którymi aktualnie pracujemy, a wieczorem – to ogólny rachunek sumienia z analizą całego dnia pod kątem osiągnięć i grzechów[5]. Metoda codziennego rachunku sumienia pozwoli nam lepiej poznać siebie i zobaczyć swoje potknięcia. Ochroni nas również przed chorobą zbyt szerokiego sumienia i problemami dostrzeżenia i nazwania po imieniu swoich grzechów. Jak się przygotować do spowiedzi przedślubnej Spowiedź przedślubna przed Tobą? Bierzesz ślub kościelny i zastanawiasz się, jak się przygotować do spowiedzi przed ślubem ? W tym wpisie postaram się odpowiedzieć na wszystkie pytania i obawy, a także zrobię co w mojej mocy, aby Twój lęk przed spowiedzią zmniejszyć choćby o połowę. Jeśli boisz się takiej spowiedzi, to należysz do zdecydowanej większości osób więc już ta świadomość może być dość krzepiąca. Nie czarujmy się, to na jakiego księdza trafimy w konfesjonale ma naprawdę ogromne znaczenie. Jestem katolikiem, który przystępuje do spowiedzi ok raz w miesiącu, dlatego jestem dość wiarygodnym źródłem informacji. Może nie powinienem tego pisać wg niektórych, ale napiszę… Szukajcie młodych kapłanów. Uwaga! To nie reguła. Po prostu częściej Ci młodzi księża dbają o to, aby kogoś nie zniechęcić do tego jakże intymnego sakramentu. Niestety wiele razy słyszałem, że ktoś został potraktowany dość szorstko przez kapłana. Sam nawet miałem tę „nieprzyjemność” spowiadać się u księdza, który chyba zapomina, że ja i tak muszę się mocno przezwyciężyć, żeby tu w ogóle przyjść. Bogu dzięki taką sytuacje miałem jedną może dwie, a przypominam, że spowiadam się mniej więcej raz w miesiącu od ok 15 lat. Otwieramy nasze serca i to wymaga delikatności ze strony kapłana, dlatego moja wskazówka wynika z troski. Ten artykuł jest dla osób, które zamierzają wstąpić w sakramentalny związek małżeński, czyli taki w którym to Bóg jest na pierwszym miejscu, dlatego pisząc go zakładam, że jesteście osobami wierzącymi. Jeśli tak nie jest to ślub kościelny nie jest dla Was. To musi być jasne, ponieważ zupełnie inaczej rozumie pojęcie grzechu ktoś kto wyznaje wiarę chrześcijańską, a inaczej ktoś kto jedynie świętuje w obrządku kościoła do którego przynależy. Na forach internetowych aż roi się od oburzonych, którzy to wszystkie te procedury mają za zło konieczne. To trochę tak jakby pójść do wegańskiej restauracji i być oburzonym, że nie podają mięsa. Po tych kilku słowach wstępu, które mają pomóc nam wszystkim pozwólcie, że przejdę do rzeczy. Kiedy spowiedź przed ślubna? W artykule na stronie przewodnika katolickiego czytamy „W normalnej sytuacji, czyli kiedy narzeczeni mieszkają oddzielnie, odbywa się dwie spowiedzi przedślubne. Pierwszą ok. 2-3 miesięcy przed zawarciem małżeństwa, a drugą przed samym ślubem. Oczywiście, pomiędzy tymi dwiema spowiedziami można przystępować do sakramentu pojednania. W przypadku Pana i Pańskiej narzeczonej – skoro usiłowaliście żyć jak małżonkowie, zanim jeszcze staliście się małżonkami, wykraczając w ten sposób przeciwko szóstemu przykazaniu Bożemu „Nie cudzołóż” – duszpasterz wyznaczył wam tylko jedną spowiedź, tę przed samym ślubem.” (źródło: Jeśli nie wiemy czym jest tak naprawdę sakrament pokuty i pojednania, czyli spowiedź, to będziemy patrzeć na to jak na archaizmy. Rozgrzeszenie otrzymujesz jeśli szczerze żałujesz swoich grzechów i postanawiasz poprawę. Możemy również przeczytać, że „Niestety, zdarza się, że podczas spisywania protokołu przedślubnego, kiedy duszpasterz pyta narzeczonych o adres zamieszkania, oni podają adres zameldowania, chociaż tak naprawdę mieszkają już razem. Duszpasterz nie wiedząc o wspólnym zamieszkaniu narzeczonych, wystawia im kartkę do dwóch spowiedzi przedślubnych. Oni zaś przy tej pierwszej spowiedzi przedślubnej nie mogą otrzymać rozgrzeszenia, ponieważ nie są w stanie zadeklarować przedślubnej czystości. Aby uniknąć takiej sytuacji, duszpasterz powinien podkreślić, że pyta narzeczonych o ich obecne faktyczne miejsce zamieszkania. Narzeczeni zaś winni szczerze na to pytanie odpowiedzieć.” Co wyznać podczas spowiedzi przedślubnej? Jak konkretnie powinien wyglądać rachunek sumienia przed spowiedzią przedślubną? Oto lista pytań, która dodatkowo pomoże Wam podczas rachunku sumienia Czy staramy się przygotować do chrześcijańskiego małżeństwa przez odpowiednią lekturę, uczęszczanie na kurs przedmałżeński i nauki dla narzeczonych? Czy przygotowania do małżeństwa nie sprowadzamy tylko do samych spraw materialnych, pomijając najważniejsze: przygotowanie duchowe? Czy doceniamy wartość Sakramentu Małżeństwa i jesteśmy Ci za niego wdzięczni? Czy modlitwy albo uczestnictwo w niedzielnej Mszy św. nie traktowaliśmy jako uciążliwego obowiązku? Czy nie wzywaliśmy Twego imienia w złości, w zniecierpliwieniu albo w nic nie znaczących rozmowach? Czy odnosiliśmy się z szacunkiem do spraw świętych? Czy nie opuszczaliśmy Mszy św. w niedzielę lub święta? Czy nie spóźnialiśmy się na Mszę św.? Czy z wiarą i uwagą słuchaliśmy Słowa Bożego? Czy przynajmniej w niedzielę staraliśmy się przyjmować Komunię Świętą? Czy jesteśmy zdecydowani przyjąć każde poczęte z nas w przyszłości życie, choćby nieplanowane i otoczyć je najczulszą opieką? Czy uznajemy, że dziecko od pierwszej chwili swego poczęcia jest istotą ludzką mającą takie samo prawo do życia, jak ludzie dorośli? Czy nie odnosiliśmy się pogardliwie do rodzin wielodzietnych? Czy okazywaliśmy pomoc kobietom w ciąży? Czy jesteśmy gotowi podjąć rodzicielską służbę ofiarnie i odpowiedzialnie? Czy przez dbałość o nasze zdrowie przygotowujemy się do przyszłego rodzicielstwa? Czy nie narażaliśmy się lekkomyślnie przez brawurę, pijaństwo, nadmierny wysiłek, stałe zarywanie nocnego wypoczynku? Czy przez zbyt poufałe obcowanie nie narażaliśmy się na niebezpieczeństwo grzechu? Czy wykazywaliśmy troskę o to, aby ukochanego człowieka nie narazić na trudności lub niepokój sumienia? Czy w okazywaniu sobie miłości zachowywaliśmy odpowiednią miarę? Czy panowaliśmy zawsze nad naszą wyobraźnią? Czy nie usprawiedliwialiśmy pożycia przedmałżeńskiego? Czy nasze zachowanie nie było przyczyną zgorszenia innych? Czy dbaliśmy o dobrą opinię ukochanego? Czy w naszym wzajemnym obcowaniu zachowywaliśmy skromność i wzajemny szacunek? Czy nie prowadziliśmy zbyt swobodnych rozmów i nie opowiadaliśmy niestosownych „kawałów”? Czy umieliśmy wybierać interesujące nas i wartościowe filmy, publikacje? Czy staraliśmy się opanować nasze skłonności przez korzystanie ze środków nadprzyrodzonych, a więc modlitwy i życia sakramentalnego? Czy umieliśmy uszanować cześć i godność kochanego człowieka? Czy jesteśmy zdecydowani w przyszłym życiu małżeńskim ściśle przestrzegać Bożych praw? Czy staraliśmy się poznać chrześcijańską naukę o etyce małżeńskiej? (źródło: Spowiedź przedślubna formułka No dobrze, ale co mówić na spowiedzi przedślubnej? Czy ma to być spowiedź z całego życia ? Tekst spowiedzi przedślubnej wklejam poniżej Istnieje kilka podstawowych warunków, aby spowiedź można było nazwać dobrą: rachunek sumienia, żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, spowiedź święta, zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu. Formułka spowiedzi przedślubnej nie różni się niczym od zwyczajnej spowiedzi. Jedyną różnicą jest to, że tuż przed uklęknięciem należy powiedzieć księdzu, że jest to spowiedź przed przyjęciem sakramentu ślubu. Formuła spowiedzi: Uklęknij i pozdrów księdza słowami: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus” Następnie przeżegnaj się: „W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.” Ksiądz uczyni nad tobą znak krzyża, mówiąc: „Bóg niech będzie w twoim sercu, abyś skruszony w duchu wyznał swoje grzechy.” Odpowiedz: „Amen” Przedstaw się: „Jestem kawalerem/panną, ostatni raz spowiadałem się…, rozgrzeszenie otrzymałem/nie otrzymałem, pokutę odprawiłem/nie odprawiłem.” W tym miejscu koniecznie należy powiadomić księdza, że jest to spowiedź przedślubna, ponieważ spowiednik musi (jeśli jest to wymagane w parafii, w której odbędzie się ślub) podpisać odpowiednie zaświadczenie. „Na ostatniej spowiedzi zapomniałem wyznać, że… (jeśli zapomniałeś o wyznaniu ciężkiego grzechu), od ostatniej spowiedzi obraziłem Pana Boga następującymi grzechami (wymieniasz grzechy).” Wyznanie grzechów zakończ słowami: „Więcej grzechów nie pamiętam, serdecznie za wszystkie żałuję i obiecuję poprawę. Proszę Boga o przebaczenie, a Ciebie, ojcze, o naukę i zbawienną pokutę.” Ksiądz może dokonać następującego pouczenia: „Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze Sobą przez śmierć i zmartwychwstanie Swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. Ja odpuszczam Tobie grzechy w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.” Odpowiedz: „Amen.” Następnie ksiądz może dodać: „Wysławiajmy Pana, bo jest dobry.” Odpowiedz: „Bo Jego miłosierdzie trwa na wieki.” Ksiądz odpowiada: „Idź w pokoju.” O co pytają na spowiedzi przedślubnej Szczerze to kiedy znalazłem takie zagadnienie w sieci, mam na myśli o co pyta ksiądz? To byłem lekko skonfudowany. Nie pamiętam, kiedy ksiądz pytałem mnie o cokolwiek przy spowiedzi. Chwilę musiałem pomyśleć i chyba wiem w czym rzecz. Jeśli spowiadając się używasz ogólników to licz się z tym, że kapłan będzie chciał uzyskać odrobine bardziej konkretną odpowiedź. Wyobraź sobie, że wchodzisz do sklepu i prosisz o ser. Czy ekspedientka nie zapyta Cię jaki ser? Na podobnej zasadzie działa tutaj ten mechanizm. O co pyta ksiądz na spowiedzi przedślubnej? W zasadzie to o nic, bo to Ty masz po prostu powiedzieć konkretnie i przede wszystkim nie zatajać grzechów bo jeśli to robisz, to idąc później przyjąć Jezusa w komunii popełniasz świętokradztwo. Co innego jeśli zwyczajnie zapomnieliśmy. Tak na marginesie powiem, że zabierając się do pisania tego artykułu trafiłem na takie zagadnienia sugerowane przez wyszukiwarkę: spowiedź przedślubna lista grzechów, spowiedź przedślubna grzechy ,pierwsza spowiedź przedślubna jakie grzechy. Myślę, że to świadczy o tym, że niestety jeszcze wielu ludzi ten sakrament traktuje niepoważnie, a szkoda bo nie ukrywam, że niejednokrotnie wzruszam się na ślubach, które fotografuje. Spowiedź przedślubna podpis „Niektórzy zachowują się tak, jakby dostali voucher, który uprawnia ich do zjedzenia obiadu i kolacji. Nie wpadli jednak na to, że te posiłki trzeba rozłożyć w czasie. I to są najtrudniejsze momenty. Ktoś mówi, że u ostatniej spowiedzi był dwa dni temu. A wcześniej? Dziesięć lat temu. No, to bardzo mu wzrosło nagle życie duchowe, naprawdę. I to jest smutne. Bo jako spowiednik nie mogę wówczas nic zrobić. Mogę jedynie podpisać kartkę i życzyć miłego wesela.” Takie słowa znalazłem na stronie Ojców Dominikanów i nie sposób się z nimi nie zgodzić. Mam nadzieję, że co raz więcej małżeństw zawieranych w kościele będzie świadomych tego „po co to wszystko” i że są wielkimi szczęśliwcami decydując się na to, aby Bóg pobłogosławił ich małżeństwu. Bp Antoni Długosz Jak przygotować się do spowiedzi? Z obu stron kratek konfesjonału widać czasem słabe przygotowanie do sakramentu pojednania. Księża stają przed trudnością dobrego wyspowiadania osoby, która przychodzi do spowiedzi „bezpośrednio” z ulicy, wypowiadając ten sam zestaw grzechów od wielu lat. Narzekają oni, że „przystępujący do sakramentu pokuty bagatelizują rachunek sumienia, nie uznają za stosowne, by podać okoliczności przekroczeń i częstotliwość grzechu. Spowiednicy mają wątpliwości co do żalu spowiadających się, a już bardzo po macoszemu praktykowane jest postanowienie poprawy”1. Z kolei penitenci zadają sobie nieraz pytanie, na czym polega dobre przygotowanie do spowiedzi, ponieważ czują, że nie zawsze daje im ona spodziewane poczucie duchowej odnowy, a rutyna i przyzwyczajenie prowadzą czasem do osłabnięcia wiary w sakrament pojednania, odwlekanie go i coraz rzadsze przystępowanie do niego. Pragnę podzielić się kilkoma uwagami dotyczącymi dobrego przygotowania do sakramentu pokuty i pojednania. W procesie tym ważna jest moim zdaniem współpraca człowieka z Bogiem oraz dwa etapy: przygotowanie dalsze i przygotowanie bezpośrednie. Poniżej, omawiając te dwa etapy, zwrócę również uwagę na postawy penitenta i konkretne metody przygotowania. We współpracy z Duchem Świętym Dzieje Apostolskie zawierają bardzo ważną formułę, której używali Apostołowie w niektórych momentach swojej działalności. Między innymi przed Sanhedrynem wyznają oni: Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Duch Święty (Dz 5, 32). Duch Święty i my to dwa podmioty, które muszą współpracować w przygotowaniu do spowiedzi. Penitent winien przygotowywać się do spowiedzi, nie tylko opierając się na własnym rozeznaniu i wyczuciu. Należy to robić we współpracy i pod kierownictwem Ducha Świętego. Przygotowanie do spowiedzi winno się zaczynać od zaproszenia i nawiązania kontaktu z Duchem Świętym. Wynika to z samej istoty spowiedzi. Święty Jan Paweł II uczy nas: „W sakramencie pojednania (czyli pokuty) więź z Duchem Świętym zostaje ustanowiona mocą słów samego Chrystusa. Czytamy bowiem u Jana Ewangelisty, że Jezus tchnął na Apostołów i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane» (J 20, 22-23)”2. Misją Ducha Świętego, Ducha Prawdy, jest pokazać nam Prawdę, pouczyć nas o naszym grzechu i stać się naszym Obrońcą — Parakletem. Każde przygotowanie do spowiedzi winniśmy więc zaczynać od modlitwy do Ducha Świętego i dyspozycji wsłuchania się w Jego poruszenia, pamiętając przy tym, że nasze sumienie nie jest subiektywnym i osobistym oglądem rzeczywistości, w której żyjemy, ale głosem Ducha Świętego w nas. Po uświadomieniu sobie roli Ducha Świętego w przygotowaniu do spowiedzi przychodzi moment na nasze działania. Wydaje się, że przygotowanie się do tej jednej, konkretnej spowiedzi zależy od naszego ogólniejszego nastawienia i rozumienia tego sakramentu. Tak jak rozumiemy spowiedź, tak będziemy ją przeżywać w pojedynczych spotkaniach ze spowiednikiem. W ramach dalszego przygotowania się do spowiedzi w grę wchodzi więc pogłębiona świadomość tego, czym ten sakrament jest z ustanowienia Jezusa Chrystusa, a nie tylko z naszych osobistych doświadczeń czy według opinii ludzi i tradycyjnych przyzwyczajeń. Dalsze przygotowanie do spowiedzi W przygotowaniu dalszym do spowiedzi ważne jest traktowanie sakramentu pojednania właśnie jako sakramentu, a nie jako działania psychologicznego. Jeśli penitent przygotowuje się do spowiedzi tak, jakby miał iść na spotkanie z psychologiem, często doświadczy rozczarowania i nie zrozumie, że skuteczność spowiedzi nie leży w mądrych, ludzkich radach czy przeżywanych stanach emocjonalnych, ale w mocy samego Chrystusa. Dla uzasadnienia wspomnianej postawy przytoczę słowa czeskiego teologa, ks. Tomáša Halíka, który stwierdza: „Tajemnica paschalna jest źródłem owej władzy, która została powierzona spowiednikom, władzy «związywania i rozwiązywania» oraz leczenia ran spowodowanych w świecie przez zło i winę; kiedy wypowiadam formułę rozgrzeszenia, najważniejsze wydają mi się słowa «przez śmierć i zmartwychwstanie swego Syna». Bez tej «władzy Wielkanocy» spowiedź (i cały sakrament pojednania) byłaby rzeczywiście tylko tym, co wyobrażają sobie ludzie będący poza Kościołem: możliwością wypowiedzenia się, zwierzenia, ulżenia sobie, zasięgnięcia rady — czyli czymś, co mogłoby być zastąpione [...] rozmową z psychoanalitykiem. W rzeczywistości sakrament pojednania jest czymś zupełnie innym, znacznie głębszym; jest uzdrawiającym owocem wydarzeń paschalnych”3. Kolejna postawa przygotowania dalszego do spowiedzi to rozumienie jej jako „trybunału miłosierdzia”. W postawie człowieka wobec sakramentu pojednania mogą dominować dwa skrajne podejścia: bardziej jurydyczne, kiedy spowiedź traktowana jest jak pójście do sądu po ocenę czynu i nałożenie kary; i bardziej liberalne — kiedy nastąpił już pewien zanik poczucia winy i obiektywnego zła, a spowiedź traktuje się jako okazję do opowiadania nie tyle o konkretnych grzechach, ile o zranieniach. Pośrodku tych postaw można z powodzeniem umieścić nazwanie spowiedzi „trybunałem miłosierdzia”4. Określenie to pochodzi z Dzienniczka św. Siostry Faustyny Kowalskiej i pozwala w przygotowaniu do spowiedzi zająć postawę najbardziej właściwą, w której nie zapomina się, że spowiedź to forma oceny moich konkretnych czynów, ale ocena ta dokonuje się zawsze w sercu miłosiernego Boga. Postawą, na którą chcę zwrócić uwagę w dalszym przygotowaniu do spowiedzi, jest także traktowanie sakramentu pojednania w kontekście całego życia duchowego. Spowiedzi nie da się odłączyć od całości życia religijnego człowieka. Ściśle wiąże się ona z korzystaniem przez penitenta z innych sakramentów, z jego życiem modlitewnym i zażyłością ze słowem Bożym. Człowiek, który często obcuje z Pismem Świętym i prowadzi systematyczne życie modlitewne, będzie miał większą łatwość w przygotowaniu do spowiedzi niż ten, który zaniedbuje życie duchowe. Działa to na zasadzie światła: jeśli jesteśmy blisko światła, lepiej widzimy swoje brudy; kiedy żyjemy w ciemności, trudno nam je zauważyć. Podstawową metodą na etapie dalszego przygotowania do spowiedzi jest systematyczna praktyka rachunku sumienia, a nie tylko odprawianie go tuż przed przystąpieniem do spowiedzi. Metodę tę dobrze znamy z Ćwiczeń duchownych św. Ignacego Loyoli. Zalecał on, aby każdego dnia przynajmniej trzy razy badać swoje sumienie. Przy porannej modlitwie rachunek sumienia obejmuje postanowienia na nadchodzący dzień, w południe jest to szczegółowy rachunek sumienia z jednej lub kilku wad, nad którymi aktualnie pracujemy, a wieczorem — to ogólny rachunek sumienia z analizą całego dnia pod kątem osiągnięć i grzechów5. Metoda codziennego rachunku sumienia pozwoli nam lepiej poznać siebie i zobaczyć swoje potknięcia. Ochroni nas również przed chorobą zbyt szerokiego sumienia i problemami dostrzeżenia i nazwania po imieniu swoich grzechów. Bezpośrednie przygotowanie do spowiedzi Dopiero w następny etap przygotowania do spowiedzi możemy wpisać konkretne czynności związane z przygotowaniem i przeżyciem pojedynczego sakramentu pokuty i pojednania. To etap bezpośredniego przygotowania do spowiedzi. Ważne jest tu także przygotowanie od strony „technicznej”: określenie miejsca i czasu odbycia spowiedzi, jeśli to możliwe wybór określonego spowiednika oraz takie zorganizowanie zewnętrznych okoliczności, by nie przeszkodziły, ale pomogły w spokojnym przeżyciu spowiedzi. Zawsze aktualna pozostaje zachęta do spowiedzi systematycznej i korzystanie z posługi stałego spowiednika. Choć nie można do tego podchodzić w sposób bezwarunkowy (pamiętamy, że spowiedź jest sakramentem i każda ma swoją moc i skuteczność), to jednak praktyka stałej spowiedzi staje się niesłychanie pomocna w duchowym uzdrowieniu i pracy nad sobą. Przejdźmy teraz do omówienia postaw i metod w przygotowaniu bezpośrednim do spowiedzi. Wskazując najważniejsze dyspozycje wewnętrzne w postawie osoby przygotowującej się do spowiedzi, posłużę się radami kard. Christopha Schonborna z jego rekolekcji dla kapłanów6. Autor ten, w ślad za Dzienniczkiem św. Siostry Faustyny, podaje trzy główne postawy konieczne do owocnego przygotowania i przeżycia spowiedzi. Są nimi: szczerość, pokora i posłuszeństwo. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że nieszczera spowiedź po prostu nie miałaby najmniejszego sensu. Już na etapie przygotowania do spowiedzi musimy szczerze stanąć przed Bogiem i nazwać własne grzechy. Nie chodzi tu o jakieś skrupulanctwo, ale o dokładną ocenę swojego życia. Dla pełnej szczerości trzeba wziąć w nawias ewentualne skrępowanie przed spowiednikiem i nie sprowadzać całego wysiłku przygotowania do oględnego omówienia grzechów albo szukania jakieś stosownej formy wypowiedzi, by oględnie nazwać swoje grzechy. Ważna w spowiedzi jest także postawa pokory. To prawda o sobie i sztuka widzenia siebie takim, jakim się jest7. Pokora potrzebna jest do cierpliwego wyznawania grzechów. Nie pozwala nam też zniechęcać się tym, że ciągle mamy te same grzechy i że od ostatniej spowiedzi mało było w nas nawrócenia. Nie możemy więc bać się wyznawać, jeśli taka jest prawda, ciągle tych samych grzechów. Pokora ma nam też dodać odwagi w przyznawaniu się do grzechów wielkich i ciężkich. Postawa pokory wiąże się również z naszym stawaniem wobec pośrednika miłosierdzia Bożego, którym jest kapłan. To też wymaga pokory. Niestety, zdarzają się podczas spowiedzi niepokorni penitenci, obrażający się na pytania i pouczenia spowiednika czy denerwujący się z powodu jego postawę pokory, by umieć przyjąć pouczenia spowiednika i prawdę, że Bóg może widzieć naszą duszę zupełnie inaczej niż my. Już sama forma spowiadania wymaga od nas również posłuszeństwa. Nie warto dyskutować i zastanawiać się, jak powinna wyglądać spowiedź, ale przyjąć wszystkie warunki i przepisy, które Kościół łączy ze sprawowaniem tego sakramentu. Jeszcze bardziej postawa posłuszeństwa potrzebna jest w czasie robienia rachunku sumienia. U początku bowiem każdego grzechu leży nasze nieposłuszeństwo. Grzeszymy, ponieważ bardziej słuchamy świata, siebie i szatana niż Pana Boga. Wszystkie elementy przygotowania do spowiedzi powinny opierać się na posłuszeństwie Bożym przykazaniom, Ewangelii i nauczaniu Kościoła. Metody bezpośredniego przygotowania się do spowiedzi Przygotowanie bezpośrednie do spowiedzi to nie ten krótki moment, kiedy stoimy w kolejce do konfesjonału. Wtedy praktycznie jest już za późno, by dobrze się przygotować do spowiedzi. Bezpośrednie przygotowanie do sakramentu pojednania powinno obejmować jakiś konkretny czas naszego trwania przed Bogiem w prawdzie o sobie. Może to być wieczór przed dniem spowiedzi albo jakiś bardzo konkretny czas poświęcony wyłącznie na to przygotowanie. Nie musi to być długi czas, ale koniecznie musi to być zatrzymanie się sam na sam przed Bogiem. Czas tego bezpośredniego przygotowania winien obejmować trzy istotne elementy: modlitwę osobistą, krótkie dziękczynienie i rachunek sumienia. Czas bezpośredniego przygotowania do spowiedzi powinien zacząć się od osobistej modlitwy. Powiedzieliśmy już, że spowiedź to nie tylko dzieło i zaangażowanie człowieka, lecz także wielka aktywność Ducha Świętego. Modlitwa przygotowująca do spowiedzi powinna więc być przede wszystkim wielkim wołaniem o światło Ducha Świętego, proszeniem Go, by pokazał nam nasze grzechy. Ważnym elementem tej modlitwy jest modlitwa uwielbienia, aby Bóg zanurzył nas całkowicie w swoim miłosierdziu, byśmy swoje słabości i grzechy odkrywali w pełnej świadomości miłości Bożej. Ważne też, byśmy „oglądanie swojego życia” zaczęli od dziękczynienia, od zauważenia tego wszystkiego, co od ostatniej spowiedzi udało nam się zrobić, zmienić, jakie łaski i dary otrzymaliśmy od Boga. Dziękczynienie rozszerza nasze serca i pokazuje, jak bardzo jesteśmy obdarowani. Podczas dziękczynienia Bóg pokaże nam jednocześnie nasze braki. Będą one jednak oglądane w kontekście wielkiego obdarowania, przez co nasze grzechy widzieć będziemy jeszcze bardziej jako kontrast do dobroci Boga. Uchroni nas to przed samopotępieniem, ale również wyostrzy bojaźń Bożą. Widząc, ile Bóg nam daje, zobaczymy, jak często słaba i grzeszna jest nasza odpowiedź na owo obdarowanie. Rachunek sumienia bezpośrednio przed spowiedzią to jeden z warunków ważności spowiedzi. Fakt ten winien nas przekonać, że to naprawdę ważne i że rachunku nie można ani pominąć, ani odprawić byle jak. Jest bardzo dużo metod robienia rachunku sumienia. Jedni opierają go na Dekalogu, inni na ośmiu błogosławieństwach, jeszcze inni ufają sobie i sami szczerze dokonują oglądu własnego życia. Dobrze jednak czasem zmienić swój styl odprawiania rachunku sumienia, by zobaczyć siebie i swoje życie z innej strony. Możemy też korzystać, choć roztropnie, z niektórych gotowych rachunków sumienia. Chronią nas one przed groźnym subiektywizmem i rutyną w ocenie samego siebie, uświadamiają niekiedy całkiem zapomniane i zepchnięte do nieświadomości grzechy. Cudowną sprawą jest ocenianie siebie w świetle słowa Bożego z wykorzystaniem konkretnych tekstów biblijnych. Zewnętrzne pytania rachunku sumienia czy podpowiedzi Pisma Świętego trzeba jednak zawsze konkretnie i szczerze osadzić w realiach własnego życia i w kontekście osobistej relacji z Bogiem, z innymi ludźmi i z samym sobą. Owocność spowiedź, choć to przede wszystkim dzieło samego Boga, zależy od naszego przygotowania. Im lepiej przygotowujemy się do tego sakramentu, tym lepszą stajemy się glebą dla wzrostu ziaren królestwa Bożego w nas samych i w całym świecie. *** 1 B. Czajka, Przygotowanie wiernych do sakramentu pokuty, [w:] Pokuta i sakrament pojednania we współczesnym Kościele, Poznań 1985, s. 61. 2 Jan Paweł II, Wierzę w Ducha Świętego Pana i Ożywiciela, Watykan 1992, s. 320. 3 T. Halík, Noc spowiednika. Paradoksy małej wiary w epoce postoptymistycznej, Katowice 2007, s. 26-27. 4 Św. Faustyna Kowalska, Dzienniczek, Warszawa 2003, 975. 5 Por. K. Osuch SJ, Szczegółowy rachunek sumienia, „Pastores”, 44/2009, s. 118. 6 Por. Ch. Schonborn, Radość kapłaństwa. Śladami Proboszcza z Ars, Warszawa 2010, s. 50-59. 7 Por. tamże, s. 55. *** Bp Antoni Długosz (ur. 1941), biskup pomocniczy diecezji częstochowskiej, duszpasterz osób uzależnionych, twórca ośrodka rehabilitacyjno -readaptacyjnego dla narkomanów „Betania”. Opublikował między innymi: Wprowadzenie do dydaktyki biblijnej; Słowa Jezusa prowadzą do nieba; Narkomania — ucieczka donikąd. opr. ab/ab Spowiadasz się regularnie? A może przychodzisz do konfesjonału raz lub dwa razy w roku przy okazji świąt? Niezależnie od tego, do której z grup się zaliczasz, spróbuj nieco inaczej pomyśleć o tegorocznej spowiedzi przed Wielkanocą. Warunki sakramentu pokuty i pojednania zawsze brzmią tak samo – nieistotne, czy spowiedź odbywa się przed świętami, czy w samym środku okresu zwykłego, czy jest po tygodniu, czy po pięciu latach od poprzedniej. Może jednak warto do wielkanocnej spowiedzi podejść wyjątkowo? Będzie nas przecież przygotowywać do największego świętowania w roku – Zmartwychwstania Chrystusa! Choćby nasze grzechy były jak szkarłat – będą białe jak śnieg! Odważ się, zrób pierwszy krok i już za chwilę znajdziesz się w ramionach kochającego Ojca. Zacznij DZISIAJ! Wydaje się, że jest jeszcze sporo czasu. Wciąż bliżej do Środy popielcowej niż do Triduum Paschalnego. Tylko… co z tego? Im wcześniej pomyślisz o spowiedzi, tym lepiej. Zostawianie jej na ostatnią chwilę przysporzy stresu – i Tobie, gdy będziesz stać w niekończącej się kolejce, i spowiednikowi, który nie będzie w stanie poświęcić Ci zbyt wiele czasu. Rozgrzeszenie oczywiście jest ważne niezależnie od samopoczucia kapłana, ale skoro można przeżyć ten moment spokojnie? Nie martwiąc się o poirytowany tłum za plecami albo o zmęczenie spowiednika, w skupieniu przede wszystkim na nawróceniu do Pana i doświadczeniu miłości z Jego strony. Może dobre przygotowanie i przeżycie tej konkretnej spowiedzi nie jest złym pomysłem na postanowienie wielkopostne? Znajdź spowiednika Spowiedź to operacja na otwartym sercu. Wyznawanie win zawsze jest trudne i krępujące, a jeśli na dodatek jesteś nieśmiały, masz nadmierne poczucie winy, oskarżasz się, męczą Cię skrupuły…? Spotkanie, które w istocie jest największym świętowaniem miłosierdzia Taty zaczyna przerastać i przerażać. A może męczą Cię wątpliwości odnośnie jakiegoś grzechu? Masz bardziej skomplikowaną sytuację życiową i wiesz, że potrzebujesz więcej niż kilka minut? Albo nie spowiadałeś się od bardzo dawna? Lekarstwem na to wszystko jest dobry spowiednik. Wbrew pozorom nietrudno go znaleźć. Pójdź na inną mszę niż zwykle, posłuchaj różnych księży, a jeśli zauważysz, że któryś trafia do Ciebie ze słowem i jego wrażliwość Ci odpowiada – po prostu porozmawiaj z nim później i poproś o spowiedź. Popytaj też przyjaciół. Może znają kogoś, kogo mogliby Ci polecić. Nie pozwól, żeby strach przed zranieniem albo presja zniecierpliwionej kolejki zasłoniły to, co najistotniejsze. Zawalcz o spowiedź… i pamiętaj w modlitwie o spowiedniku! Cierpliwie badaj swoje sumienie Módl się do Ducha Świętego o światło i codziennie przyglądaj się sobie pod koniec dnia. Bądź szczery, ale nie bezlitosny. Próbuj patrzeć tak, jak patrzy sam Bóg – kochający, wybaczający i troskliwy. Czytaj przypowieść o marnotrawnym synu i miłosiernym Ojcu (Łk 15, 11-32), o dobrym Samarytaninie (Łk 10, 25-37) albo historię kobiety przyłapanej na cudzołóstwie, którą przyprowadzają do Jezusa faryzeusze (J 8, 1-11). Spróbuj wyobrazić sobie, że jesteś jednym z bohaterów. Dobrym pomysłem jest założenie sobie zeszytu i robienie krótkich notatek z dnia. Zapisuj w punktach, za co dziś jesteś wdzięczny i co było Twoją słabością. Zajmie Ci to chwilę, a już po tygodniu codziennych zapisków będziesz mieć jasny obraz, nad czym warto popracować, a także – co może nawet ważniejsze – za co podziękować. Weź udział w rekolekcjach wielkopostnych. Trzy-cztery dni większego skupienia na modlitwie mogą zaowocować bardziej precyzyjnym określeniem swoich grzechów i większą chęcią nawrócenia. Sięgnij też po książki, które pomagają w rachunku sumienia. Nie muszą to być koniecznie pytania z modlitewników – znajdziesz wiele ciekawych, pogłębionych i napisanych zrozumiałym językiem propozycji. Dominika Frydrych/

jak przygotować się do spowiedzi